Ik voel mij gediscrimineerd. Dit keer niet als vrouw, of toch ook weer wel, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Feminisme is zeker één van mijn stokpaardjes (of bezemstelen, zo je wil) maar ik stoot steeds vaker ook mijn welgevormde neus aan een ander fenomeen: leeftijdsdiscriminatie.

Het stoorde me eerst nog niet zo erg, ik deed er eerder lacherig over als ik ergens 55+ zag staan, maar de ergernis neemt steeds meer toe. Het bereikte een hoogtepunt toen ik op zoek was naar een cursus. Mijn beroep brengt met zich mee dat ik continue als een malle de nieuwste ontwikkelingen moet bijhouden en hier en daar een certificaat moet halen. De cursus die ik vond was nogal prijzig en omdat ik niet zeker wist of mijn werkgever de cursus zou willen betalen klikte ik door naar een pagina met mogelijkheden voor vergoedingen. “Een leven lang leren” zag ik staan. Daar sloeg ik op aan. Je hele leven blijven leren is uiterst belangrijk om een gezond brein te behouden. Nare ziektes als bijvoorbeeld dementie zijn helaas niet altijd te voorkomen maar je kunt er veel aan doen door onder andere de inhoud van je schedel te blijven prikkelen. Het maakt niet uit of je dat doet voor je werk of gewoon voor de lol. De fontein der jeugd vind je niet door je rimpels strak te trekken met botox maar wel door muziek te maken, een taal leren of een andere nieuwe hobby te nemen waar je door uitgedaagd wordt.

De regeling ‘Een  leven lang leren’ is een lening die je kunt afsluiten tegen een gunstig rentetarief, om zo ook mensen, die niet meer in aanmerking komen voor studiefinanciering, te stimuleren om een studie op te pakken. Een mooie regeling, alleen: de regeling is voor iedereen tot 55 jaar! Nou ben ik die leeftijd al een poosje voorbij en mag ik gelukkig zeggen dat ik op het moment van dit schrijven, nog springlevend ben, tot mijn grote genoegen. Dus, wat nou een leven lang leren? Je verklaart hiermee iedereen boven de 55 dood. Dat, terwijl de pensioengerechtigde leeftijd op dat moment nog lang niet bereikt is en er, afgezien van werk, ontzettend veel redenen zijn om op elke leeftijd nog een studie op te pakken.

Er leeft ook een beeld van gezellige senioren die leuke uitstapjes maken. Zoals fietstochtjes met de daarbij behorende ANWB-helm, een reisje met de caravan of een stedentripje met andere 55-plussers. Sportclubs bieden 55+ lessen aan die overdag plaats hebben. En als je wil kun je een seniorenflat betrekken. Maar ik wil helemaal niet alleen maar tussen senioren wonen. Sterker nog, ik wil niet eens zo genoemd worden. Bovendien heerst er een heel raar beeld van mensen boven de 55. De meeste mensen van die leeftijd hebben helemaal geen tijd om aan al die leuke, o we zijn zo vlot, activiteiten deel  te nemen. Die, net als ik, fulltime werken en dat nog lang zullen moeten of willen blijven doen. Mensen die geen ouwe lul (m/v/x) zijn en volop in het leven staan. De Gen-X-ers die niet de privileges van de Boomers hebben die door regelingen als de VUT al jong het werkende leven achter zich konden laten.

Er is dus nogal een verschil tussen de realiteit en  hoe er in de maatschappij tegen leeftijd aangekeken wordt. Enerzijds wordt iedereen geacht jong en fit te blijven en door te werken tot zeker 67 jaar en daarboven. Anderzijds doen we alsof mensen boven de 55 al met een half been in hun graf staan, of op zijn minst buiten de maatschappij. Hou toch eens op met te doen alsof je boven de 55 opeens tot een andere soort behoort en laat iedereen lekker leren, werken en wonen tussen mensen van allerlei leeftijden. Dat zorgt ervoor dat die pudding in je hoofd, roze en sappig blijft.