Lieve, behulpzame, aardige mannen, ik richt me in dit stukje tot jullie. We moeten het hebben over de ‘mental load’. ‘Mental load’ is de geestelijke en emotionele last van het hebben van de verantwoordelijkheid om te denken aan, plannen van en organiseren van alles wat het leven met zich meebrengt. Niet alleen voor jezelf maar ook voor de kinderen, je partner en andere familieleden. Denk daarbij aan alles binnen het huishouden: rondom de kinderen, mantelzorg, huisdieren, vakanties en huishoudelijke taken. Niet alleen de grote taken maar ook alle kleine, ogenschijnlijk kleine taakjes zoals iets meenemen wat op de trap ligt of een doekje over het aanrecht halen.

In verschillende gesprekken met mannen en vrouwen van een jongere generatie viel het mij op dat die mentale druk in heterorelaties (geen idee hoe dat bij andere relatievormen is) nog steeds veel te vaak, alleen bij vrouwen ligt. Het hebben van een fulltime baan of niet heeft daar geen invloed op. “Maar als mijn partner vraagt of ik iets wil doen, dan doe ik het, hoor” sputteren jullie nu vast tegen. Dat is precies het punt. Waarom moet je partner dat aan jou vragen? Het is jouw huishouden, kind of dier ook. Als jullie met zijn allen op vakantie gaan volstaat het niet om alleen jouw onderbroeken in te pakken op de dag van vertrek. Er moet van te voren gewassen worden, spullen van de kinderen ingepakt worden, de oppas van de hond of de planten geregeld worden, de buren ingelicht. Als jij daar geen verantwoordelijkheid voor neemt ligt de druk van dit alles bij je vrouw/vriendin.

“Maar ik help altijd in het huishouden.” Inderdaad: je helpt. Helpen betekent dat je nog steeds de verantwoordelijkheid bij de ander laat liggen. Dat je je gedraagt als een kind. En ik heb nieuws voor je: je partner is je moeder niet. Het is niet het huishouden van je vrouw alleen, het is jullie gezamenlijke huishouden. Waarom draag je dan geen zorg voor een deel van de verantwoordelijkheid over dat huishouden? Waarom voel je niet dat de zorg voor je kind bij jou ligt? Er bestaan geen aparte papadagen. Je bent altijd een vader en dus altijd verantwoordelijk voor de zorg, vanaf de dag dat jouw spermacel uitgenodigd werd door een eitje.

Over spermacellen en eitjes gesproken: vaak, onder het mom van een grapje, hoor ik mannen klagen over te weinig seks. Voor die mannen onthul ik hier een geheim. Als je je partner niet behandelt als je moeder of verzorgster, vergroot je de kans op seks. Hoe dat zit? Simpel: een vrouw wil (normaal gesproken) geen seks met haar kind, in dit geval jij dus. Niets is zo lustverhogend als een partner die zijn zelfstandigheid behoudt in een relatie en een deel van de lasten van het leven op zich neemt in plaats van zijn navelstreng in te pluggen bij zijn geliefde.

Tot slot nog een waarschuwing: veruit de meeste scheidingen worden door vrouwen van middelbare leeftijd aangevraagd. De menopauze krijgt dan de schuld. Die vrouwen zouden opeens gek geworden zijn door hormonale veranderingen. Knoop het in je oren, het is misschien de aanleiding, maar de werkelijke reden is dat ze het zorgen zat zijn. Geloof mij, ik spreek ze: vrouwen die hun hele leven hebben gewijd aan de kinderen. En nu de kinderen min of meer zelfstandig aan het worden zijn, kijken ze naar het grote kind op de bank en hebben er geen zin meer in. Een diepgewortelde weerzin komt in ze op. Zoals een vrouw mij eens toevertrouwde toen haar laatste kind het nest verliet: “Zo! Vanaf nu zorg ik voor nog geen slak!”