25 november was het internationale dag tegen geweld tegen vrouwen. Als feministe vond ik dat ik daar aandacht aan moest besteden. Maar ik merkte dat ik een beetje moe ben. Moe van het herhalen en het steeds opnieuw melden van het geweld tegen vrouwen.

Wie de cijfers leest en een beetje empathie in diens lijf heeft moet zich toch iedere keer een beroerte schrikken? Maar blijkbaar is het normaal dat er elke dag wereldwijd 137 vrouwen doodgaan door geweld van familie, partners of ex-partners. O, maar dat gebeurt toch alleen maar in andere landen, hoor ik je denken? Helaas, ook hier sterft er elke acht dagen een vrouw door femicide. Elke acht dagen… dringt het tot je door?

Mijn vermoeidheid komt ook voort uit het feit dat mijn woorden niets uitmaken. De mannen die ze lezen zijn goede, welwillende en zachtaardige mannen die het met mij eens zijn. De mannen die zich er wel wat van moeten aantrekken, horen mijn woorden niet. En als die ze al horen maakt het geen verschil. Het blijft altijd een beetje preaching to the choir.

Het is niet alleen het geweld door (ex-)partners of familie, dat zorgt dat vrouwen zich nooit echt veilig kunnen voelen. Het is ook het seksueel geweld dat in het dagelijks leven voorbijkomt. Zeker een kwart van alle vrouwen maken dit één of meerdere keren in hun leven mee. Met als één van de gruwelijke dieptepunten, het verhaal van Gisèle Pélicot. We hebben het maar even niet over alle ongemakkelijke aanrakingen of opmerkingen waar je als vrouw de rillingen over je rug krijgt.

Wereldwijd is er al eeuwenlang de oorlog der oorlogen aan de gang: de oorlog tegen vrouwen. Ja, alle oorlogen zijn erg, ook die er nu zijn. Maar bedenk dat binnen alle oorlogen, vrouwen ook nog eens extra te maken hebben met geweld, simpelweg omdat het kan, omdat ze vrouw zijn. Wereldwijd worden mensenrechten niet aan vrouwen verleend of zomaar afgenomen als het de mannen die de touwtjes in handen hebben beter uitkomt. Er wordt liever een veroordeelde crimineel, verkrachter en fraudeur als president gekozen dan, godverhoede, een vrouw!

Neem bijvoorbeeld het intrekken van abortusrechten in de VS. We denken dat het een verworvenheid is die ons hier, in dit mooie landje niet afgenomen kan worden maar ook bij ons staat het nog in het wetboek van strafrecht. Of vrouwen in Afghanistan die zelfs geen recht hebben op medische zorg, laat staan een stem of een mening. Of vrouwen in Iran die in een psychiatrische inrichting opgesloten worden als ze zich verzetten tegen de kledingvoorschriften. Het zijn maar enkele voorbeelden, de lijst is oneindig lang.

We kunnen het steeds benoemen maar het schiet geen klap op. We komen geen steek verder en ik ben het zo zat. Het is alleen maar te hopen dat op een dag de woede van alle vrouwen zo groot wordt dat er geen houden meer aan is en alle mannen die echt een wereld willen die voor iedereen veilig is aan hun zijde staan.