Vanochtend werd ik wakker met het gewicht van de wereld bovenop me. In werkelijkheid was het mijn rode kater maar dat terzijde. Het drukte me zowat door het matras, zo onverdraaglijk was het gevoel. Hoe kan het dat ik altijd heb gedacht dat de westerse maatschappij langzaam zou groeien naar een plek waar alles en iedereen, die geen witte-, CIS-hetero man is, evenveel bestaansrecht heeft als die man. Terwijl dat nu aan alle kanten bedreigd wordt.

Ondanks mijn ongeduld over de snelheid waarmee we een inclusieve samenleving zouden bereiken, accepteerde ik gelaten dat die samenleving niet volledig bereikt zou worden voordat ik mij bij de aarde voeg. Maar voor mijn kinderen zou het beter worden. De generaties na hen zouden terugkijken op ons met meewarige blikken. ‘Nooit meer’, zouden ze zeggen. ‘Nooit meer’, zoals wij 80 jaar lang hebben gezegd.

In mijn bed probeerde ik nog te ademen maar dat is best lastig met dat gewicht op je borst. De buitenlucht lokte en ik stapte in mijn badjas de vrieskou in. Door de frisse lucht in te ademen en vooral de boze, wanhopige lucht eruit te blazen, kwam er ruimte voor een paar wijze woorden die ik iemand in een podcast hoorde uitspreken: “Kijk niet naar wat er mis kan gaan maar naar welke stappen je moet doen om je doel te bereiken.”

Je kunt je afvragen welke stappen ik in al mijn nietigheid kan doen om te voorkomen dat de hele wereld naar de gallemiezen gaat. Het bereik van mijn geschrijf is beperkt maar ik heb altijd de hoop dat ik ooit nog eens iemand van buiten mijn bubbel bereik. Eén persoon bij wie ik een kleine kiezel in diens gedachtestroom plaats waardoor die stroom verandert.

Wat ik kan doen, is op grote schaal bedroevend weinig maar voor bijvoorbeeld een pimpelmeesje dat het nestkastje in mijn tuin komt inspecteren betekent het veel dat ik biologisch voer ophang. Voor de mensen en dieren om mij heen betekent het wel wat, dat ik ze accepteer zonder oordeel en een hart vol liefde.

Voor het eerst sinds de demonstratie tegen kernwapens in 1981 voel ik de drang om te demonstreren. Ondanks mijn angst voor mensenmassa’s en in rellen terecht te komen voel ik de behoefte om mijn stem te voegen bij anderen die de waanzin willen stoppen zolang we nog niet monddood gemaakt worden. Laat het alsjeblieft niet gebeuren dat we erbij stonden en ernaar keken terwijl de wereld kapot wordt gemaakt zoals in de jaren vóór- en in de tweede wereldoorlog. Met ‘wir haben es nicht gewusst’ kom je nu echt niet meer weg. Er is nog steeds voldoende feitelijke informatie op het internet te vinden en vooralsnog zijn boeken niet verboden. En heel misschien, als het verzet groot genoeg is, bereiken we met heel veel nietige personen toch nog wat. Eén kiezel kan een stroom iets laten afwijken. Met vele kiezels kun je de rivier verleggen.