Het voorjaar brengt de ultieme kruidenheks in mij naar boven. Zodra het maart wordt ren ik naar het tuincentrum voor kweekpotjes, zaadjes en aarde. Er worden plannen gemaakt: wat prop ik dit jaar weer in mijn kleine stadstuintje en wat kan er al gezaaid worden. Dolgelukkig word ik van alle plantjes die met hun miniblaadjes boven de grond uit piepen. Ik speur de grond af naar iets eetbaars dat al uitbundiger durft te groeien. Daslook, zevenblad, paardenbloem en alle kruiden die er van vorig jaar nog in de plantenbakken zitten.

Een geweldige tuinder ben ik niet. Van al het geld dat ik besteed aan materiaal kan ik heel veel groente in de supermarkt kopen. Een groot deel van wat ik zaai en plant levert niets op. Maar het heeft gewoon iets. Elke tomaat, elk pepertje of avondmaaltje tuinbonen uit eigen tuin smaakt zoals je het nog nooit hebt gegeten. Niets zo lekker als een appel van je eigen appelboom. Het geluk van elke dag een schaaltje bramen van eigen struik. En met een beetje mazzel het pure genot van teveel oogst hebben en die te moeten inmaken. Het is een oergevoel van zelfvoorzienend te zijn.

Elke plant die opkomt na de grauwe winter begroet ik en ik ben soms verrast door planten waarvan ik vergeten was dat ik ze geplant had. “Kijk,” roep ik enthousiast naar mijn lief: “daar komt het gebroken hartje weer op en zie je dat de frambozenstruik weer uitloopt?” Hij reageert met een welwillend ge-hmmm, hmmm. De tuin is mijn domein. Intussen sjouwt hij met grote zakken compost die ik zo nodig moest kopen maar niet meer uit mijn auto getild krijg. Hij bedenkt en timmert plantenbakken en installeert irrigatiesystemen. Ik beloon hem met gerechten van de oogst. Symbiotisch en liefdevol. Hij en ik, wij en de tuin.