Het kruipt in mijn botten. Dat wil ik niet. Zo ben ik niet. Maar het is niet tegen te houden. Strijdbaar? Ja! Maar verontwaardigd, boos zelfs, zo wil ik me niet voelen. Voor mijn eigen welzijn moet ik het af en toe opzij zetten maar dat kost me wel moeite. Want eerlijk gezegd ligt er ook wat angst ten grondslag aan mijn boosheid.

De angst dat je als vrouw nog steeds niet veilig bent. Alle verworvenheden die zo moeizaam bevochten zijn kunnen van de één op de andere dag afgenomen woorden. Kijk naar Amerika. Daar is abortus inmiddels in veertien staten illegaal en in drie staten verboden na zes weken, wat ook een onmogelijke termijn is. Niet alleen als de zwangerschap ongewenst is maar ook als je als vrouw dood ligt te gaan door die zwangerschap weigert elke arts hulp. Pro-life noemen ze dat, maar een leven van een vrouw telt blijkbaar niet als leven.

Drie jaar geleden, bij de overname van de macht in Afghanistan, beloofde de Taliban dat vrouwen mochten blijven werken en naar school mochten blijven gaan. Nog geen maand later werd er aan de rechten van vrouwen alweer getornd. Nu is het zover dat vrouwen alleen nog maar binnenshuis hun stem mogen laten horen. Van scholing, of ergens zonder begeleiding van een man zijn, is al helemaal geen sprake meer. Uitgewist, weggepoetst, wandelende baarmoeders. Vagina’s op pootjes die verder hooguit nuttig zijn als bediende voor de man.

‘Maar hier hebben vrouwen het toch wel goed?’ Een heel stuk beter. Maar ook in Nederland worden elke maand twee vrouwen vermoord omdat een man recht denkt te hebben op het leven van die vrouw. Voorafgaand is er dan vaak al sprake van jarenlang psychisch of fysiek geweld. Juist het moment van opbreken van een relatie is het gevaarlijkst voor een vrouw.

En dan nog het feit dat ik het best goed dacht te hebben maar dat blijkt dat er pas de laatste jaren aandacht voor is, dat er in de medische wetenschap nauwelijks kennis is over het vrouwenlichaam. Want vrouwenlichamen waren veel te lastig met al die hormoonschommelingen. Dus zijn er ziektebeelden gemist en ontkend. Medicatie niet goed afgestemd met alle gevolgen van dien.

O, ja, en zullen we het hebben over de seksualiteit van een vrouw? Dat we pas sinds een jaar of vijfentwintig weten dat de clitoris niet slechts een klein knopje is maar een zwellichaam van tien centimeter lang? Dat het gezwollen moet zijn (‘stijf’) om seks te kunnen hebben waar de vrouw plezier aan beleeft. Het aantal vrouwen dat als gat op pootjes werden en worden beschouwd is niet te overzien. Het wordt beter maar wat gaat het rete-langzaam. Ook nu nog is er discussie, DISCUSSIE, over of een vrouw pijnstilling moet krijgen bij het plaatsen van een spiraal. Voor veel vrouwen een ongelooflijk pijnlijk moment. Als je een klein gaatje in een kies laat vullen heb je nog de keuze of je het wil laten verdoven. Maar een vrouw moet niet zo kinderachtig doen. Kom op, kiezen op elkaar!

In de serie over Catharina de grote van Rusland (feministe avant la lettre) roept haar zoon na haar dood: “Vanaf nu geldt er een wet dat er nooit meer een vrouw op de troon mag komen.” En ik denk: zo gemakkelijk gaat het dus. Dit is precies waarom vrouwenquota nodig zijn. Waarom het nodig is dat in elk bestuur, op elke positie waar beslissingen worden genomen en in elke vezel van de maatschappij, vrouwen (over)vertegenwoordigd moeten zijn.