Een reactie plaatsen

Sneeuw

Het is even voor achten als ik in mijn auto stap, op weg naar mijn werk. Het heeft de laatste dagen flink gesneeuwd wat een hoop ongemak met zich meebrengt maar ook fantastische plaatjes oplevert. Ik krab het ijs van mijn ramen, start de motor en mijn radio gaat aan. De radio staat standaard afgesteld op 3 Fm. Het is de week voor kerst dus is het tijd voor de jaarlijkse actie, “Serious request” waarbij drie radio-Dj’s zich op laten sluiten in een glazen huis om geld in te zamelen voor het goede doel. Dit jaar wordt er geld opgehaald voor het Rode Kruis dat zich inzet voor het opvangen van aidsweesjes. Giel Beelen verteld dat een hele generatie, de dertigers in een groot deel van Afrika uitgeroeid is door aids. Dit heeft als gevolg dat er een hele generatie, kinderen van die dertigers,  op zal groeien zonder ouders.

Oef!, denk ik. Het is niet helemaal nieuw voor me maar toch schrik ik er weer van. Voor de zoveelste keer besef ik hoezeer wij in weelde leven. Weelde van het wonen in een land waar gezondheidszorg voor iedereen bereikbaar is, waar zelfs de armsten onder ons te eten hebben en geholpen worden, waar we toegang hebben tot allerlei soorten van informatie. Het is heus niet zo dat alles altijd voor iedereen makkelijk is in dit land, maar toch, over het geheel genomen hebben wij het in Nederland en in de rest van Europa best goed.

Het nieuws begint. Het gaat voornamelijk over wat de grote sneeuwval in heel Europa voor een gevolgen heeft gehad. Er komen op verschillende luchthavens mensen aan het woord die enkele dagen gestrand zijn, ze worden ondergebracht in hotels of krijgen een veldbed op de luchthaven zelf. Niet leuk, dat snap ik best maar wat mij opvalt is de boosheid van die mensen. Alsof er iets of iemand wat kan doen aan het feit dat het weer zo slecht is. Als een verwend nest hoor ik een Duitse man klagen dat “de ene luchthavenmedewerker zegt dat ze geen informatie heeft en de andere geen toegang tot internet had”. “Böse”, was hij.  “Lul”, roep ik tegen de radio.

Hoe is het toch mogelijk dat wij, mensen uit welvaartslanden, zo ver van de basis geraakt zijn dat we niet eens meer accepteren dat we op sommige zaken in het leven geen invloed hebben. We zijn zo gewend dat alles maakbaar is dat we volkomen van ons stuk raken als het een keer niet zo gaat als we dachten dat het moest.

Te laat, doordat de wegen nog glad zijn, parkeer ik mijn auto en loop vrolijk tegen de sneeuw aan schoppend met mijn warme laarzen naar het warme gebouw waar ik werk. Fluitend haal ik een heerlijk kopje koffie en ga aan het werk. Intens gelukkig dat thuis mijn kinderen nog in hun warme bedden liggen en dat mijn geliefden en ik in een land wonen waar mensen zich de luxe kunnen veroorloven om zich druk te maken om niks.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: