Vijf jaar geleden vroeg hij: “Wat doe jij met oudjaar, zal ik naar je toe komen?”. Ik kende hem nog maar net. We hadden één date gehad en appten veel. Ik aarzelde. Kon ik deze grote man vertrouwen? Mijn vertrouwen in de mensheid, met name mannen, was op dat moment niet heel groot door het online daten. Er waren heel wat, erg rare exemplaren voorbij gekomen.

Bovendien lag er een onrustig jaar achter me. Ik was verhuisd naar een tijdelijke woning omdat ik in mijn eentje het huis, waar ik zo fijn woonde, niet kon betalen. Precies een jaar daarvoor was ik gescheiden. Voor het eerst van mijn leven woonde ik alleen en was ik aan het ontdekken wie ik was zonder partner. Voornamelijk was ik moe, doodmoe van het voortdurend roepen dat ik echt, prima alles alleen kon, van alle emoties en van alles wat er in dat jaar gebeurd was.

Maar naast moe voelde ik me ook een beetje alleen en van de mannen die ik ontmoet had was hij de enige geweest met wie ik eindeloos gezellig had zitten praten en die niet meteen aandrong op zoenen of seks. Dus ik appte hem dat het goed was maar dat ik niet wist of ik goed gezelschap zou zijn. Dat hield hem niet tegen.

De volgende dag appte ik hem dat het gezellig was geweest maar dat ik niet dacht dat het meer kon worden dan vriendschap. Ook dat hield hem niet tegen dus toen ik hem de dag erna appte of we toch misschien weer konden afspreken, zei hij meteen ja. Vijf jaar later houdt nog steeds niets hem tegen als het om mij gaat.

Ik zou willen zeggen dat we pats, boem, halsoverkop, op het eerste gezicht, dolverliefd op elkaar waren maar zo begon ons sprookje niet. We vonden elkaar wel lief, aantrekkelijk en we kletsten vanaf dag één onafgebroken. Het was eerder vriendschap op het eerste gezicht met mijn grote vriendelijke reus, die overgegaan is in een diepe liefde. Steeds meer zag ik zijn zachte aard, geduld en respectvolle manier van doen.

Als ik mensen na één date hoor zeggen dat er niet meer in zit dan vriendschap, denk ik nu: “niet zo snel. spreek eerst nog een paar keer af!” Want ik kan alleen maar dankbaar zijn dat wij elkaar nog een kans hebben gegeven. Dat we door de laag oppervlakkigheden konden zakken en het de tijd gunden. Het online daten is wat dat betreft een ramp. Men wijst elkaar al snel af op kleinigheden en hoopt iemand te vinden die helemaal perfect is.

Maar die perfectie, voor zover die al bestaat, ontdek je vaak pas als je iemand echt leert kennen. Is mijn lief een perfecte man? Natuurlijk niet! Net zo min als ik een perfecte vrouw ben. We zijn geen sprookjesprins en -prinses. Maar juist in het met liefde accepteren van elkaars onvolmaaktheid schuilt het volmaakte.

Vijf jaar geleden, op 31 december 2018, is onze relatie begonnen. Met oudjaar trokken we een fles bubbels open, krulde ik mij op in zijn warme, lange armen en vierden we de liefde. Proost! Op vijf jaar liefde en nog een jaar en nog één, en nog één, en nog één…