“Besef mam, ik word dertig dit jaar! DERTIG!!!,” zegt mijn zoon tegen me. Samen met mijn kinderen, hun liefjes en mijn lief zit ik in een café een biertje te drinken na een geslaagd etentje. We willen nog niet dat de avond voorbij is.  

“Besef dat ik dan einde van dit jaar zestig word,” zeg ik: “Dát is pas raar!” In mijn hoofd ben ik nog steeds rond de dertigplus. Zestig klinkt zo oud. “Zestig? Dat is hartstikke cool!” roept mijn schoondochter: ”Je weet dan hoe alles moet in het leven, je hebt je mentale problemen onder controle en bent vrij om van alles te doen.” 

Zo heb ik het nog niet bekeken. Of ik werkelijk alles onder controle heb betwijfel ik maar ze heeft wel gelijk. Mijn kinderen worden dit jaar 26 en 30. Geweldige volwassen mensen. Mijn hart maakt een sprongetje als ik aan ze denk. Zo trots ben ik op ze. Ze staan mooi en stevig in het leven en hebben fantastische partners, leuk werk en een woning. Hoewel je als moeder altijd een vinger aan de pols blijft houden, is de dagelijkse zorg al lang voorbij.

Sinds een paar jaar voel ik me vrijer dan ooit. Mijn vrije tijd is helemaal voor mij. Ik kan het besteden aan mijn lief, mijn katten, nuttig werk, uitstapjes, mijn twintigduizend hobby’s of aan helemaal niets. Als ik van scratch af aan mijn eigen tofu wil maken en daar een Michelin-ster waardig gerecht mee wil maken is dat dikke prima. Maar als ik de volgende dag geen zin heb in koken, kookt vriendlief of eten we patat. Al wil ik de hele dag op de grond liggen en naar het plafond staren. Nobody cares!

Mentaal is het ouder worden inderdaad een zegen. Mijn onzekerheden en sociale angsten liggen ver achter me. Ik voel me geaard in wat ik kan en wie ik ben. Uiterlijkheden worden minder belangrijk en al helemaal wat een ander van mijn uiterlijk vindt. Er is geen illusie over hoe ik eruitzie. Ik ben een grijze mevrouw maar daar hoef ik me niet naar te gedragen. Ook zal het me worst wezen als je me wel oud vindt. Wat je vindt mag je houden. Ik ben in de derde fase van het vrouw zijn en draag de kracht van de crone (oude wijze vrouw) in me.

Op je zestigste ben je, als je met een goede gezondheid gezegend bent, nog fit genoeg om van alles te ondernemen. Het gaat hier en daar wel piepen en kraken. Soms word je gestraft met een paar dagen pijn of stijfheid, omdat je je als een tiener hebt gedragen maar het kan allemaal nog wel.

Als je het allemaal zo bekijkt is zestig inderdaad best cool. Bovendien zie ik steeds meer mensen van in de zeventig of tachtig die ik niet oud zou durven noemen. Hoopvol! Leeftijd, het blijft een raar ding. Je blijft in je hoofd altijd jij en toch verandert er van alles. Hoe jij je voelt, hoe je tegen de wereld aankijkt en hoe de wereld terugkijkt. Maar één ding is zeker. Zolang je je druk maakt om dingen die er wel toe doen, geïnteresseerd blijft en je blijft omringen met jonge mensen, blijf je jong van geest.