Dit jaar vier ik mijn vijftiende jaar als vegetariër. Strikt gezien mag ik mijzelf geen vegetariër noemen. Zo af en toe eet ik wel eens vis en mijn, voor een vrouw, bescheiden collectie schoenen, bestaat voornamelijk uit leer. Flexitariër, of vistariër zou misschien een betere term zijn, ware het niet dat ik dat bijzonder lelijke woorden vind. Bovendien eet een flexitariër wel eens vlees, wat ik dus niet doe en het woord vistariër legt voor mij te veel nadruk op vis. Alsof ik kilo’s vis verslind, wat geen recht doet aan de bescheiden hoeveelheid die ik eet.

Het is mijn eigen inconsequentie die altijd gemaakt heeft dat ik me rustig gehouden heb in het promoten van een vegetarische levensstijl. Tot nu toe was ik nooit op de barricaden te vinden. Wie zonder zonden is werpe de eerste steen, niet waar? Het was altijd meer een keuze voor mijzelf. Een ieder neemt zijn eigen beslissingen in het leven en moet dat voor zichzelf verantwoorden. Daarnaast had ik simpelweg geen zin in de soms oeverloze discussies waarbij je als vegetariër al snel in het hoekje van de chagrijnige, kwade genius gedrukt wordt, die een ander van zijn pleziertje wil beroven. Keer op keer kreeg ik ook voor mijn voeten gegooid: “Maar jouw laarzen zijn toch ook van leer!”. Na vijftien jaar ben ik er achter dat vleeseters alleen maar de hakken in het zand zetten zodra je het woord vegetarisch laat vallen.

Toch ben ik de laatste tijd wat actiever geworden. Ik heb namelijk een missie. Het is mijn missie om te laten zien dat gerechten zonder vlees niet per sé vies zijn. Het is mij meer dan eens gevraagd of datgene wat op mijn bord lag nou echt wel lekker was. Alsof ik als fijnproever ook maar iets zou eten wat niet goed smaakt. Alsof je als vleesloze alleen maar droge sojabrokken moet kauwen. Terwijl er een zeer rijk scala aan maaltijden te bedenken is waar iedereen zijn vingers bij opvreet omdat ze gewoon té lekker zijn en waar toch niets dierlijks in zit.

Er wordt te vaak gedachteloos vleeswaren, vlees of gevogelte door gerechten gedaan die dat helemaal niet nodig hebben. Soms wordt de smaak van de overige ingrediënten er zelfs door overschaduwd. Als je ham of spek door een bospaddenstoelensoep doet, dan proef je vooral ham of spek. Het heerlijke aroma van de paddenstoelen komen daardoor nooit tot zijn recht. Een curry met knapperige groente is juist lekker door het boeket aan groente die hun individuele smaak behouden en toch één geheel vormen met de kruidige saus. Daar is verder niets bij nodig.

Graag zou ik de allergie bij carnivoren wegnemen die het vegetarisme bij ze opwekt. Niemand hoeft van mij ‘cold turkey’ naar zeven dagen per week plantaardig. Het gaat mij vooral om de uitnodiging om een paar dagen per week iets te eten wat buiten het normale patroon valt. Een handreiking om te ontdekken dat ingrediënten die het stempel ‘alternatief’ dragen misschien wel heel lekker zijn mits goed verwerkt. Juist omdat ik zelf zo inconsequent ben hoop ik verbinding te kunnen maken tussen beide werelden. Juist omdat ik de ‘vegetariër-met-leren-schoenen-die-wel-eens-vis-eet’ ben probeer ik te verleiden met heerlijke smaken waarvoor geen dier dood hoefde.

En aan iedereen die graag een paar keer per week vlees eet vraag ik:  zorg dat je zoveel mogelijk weet dat het stukje dier wat op je bord ligt een goed en gezond leven heeft gehad en wees je bewust van het feit dat het anonieme pakje vleeswaren, een beest was voordat het in de supermarkt lag.

Voor het welzijn van de dieren, voor de toekomst van onze kinderen en  voor je eigen gezondheid.