Een reactie plaatsen

Hoop, wanhoop en het kleine puntje Yin in het Yang

De dag nadat Trump gekozen was als president van de VS was ik neerslachtig en zelfs een beetje in paniek. Er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd. Er was ongeloof: geen moment had ik er serieus rekening mee gehouden dat hij het zou worden. Ik ging er van uit dat er uiteindelijk voldoende verstandige mensen zouden zijn die niet op die idioot zouden stemmen.Er was onbegrip: Hoe konden al die sukkels nou op hem gestemd hebben? Er zijn zelfs zwarte vrouwen die hun stem aan die racistische seksist gegeven hebben.

Er was lichte paniek: Hoe moet dat nou verder met het milieu als het machtigste land een leider heeft die de opwarming van de aarde een hoax noemt en geen geld meer wil geven aan wereldwijde samenwerkingen op het gebied van milieuproblematiek. Er was ook ongerustheid over of het wel goed zou komen nu we niet alleen een enge macho-gorilla aan onze oostkant hebben maar ook een ongeleide Bokito in het westen, met Europa er precies tussenin waar haatpredikers ook steeds meer ruimte krijgen. Om nog maar te zijgen over het midden-oosten.

Het allerergste gevoel van die dag was de wanhoop, de wanhoop dat mensen niet leren van de geschiedenis. De wanhoop dat mensen niet inzien dat we niks opschieten met wereldleiders die de haat voor anderen voeden. Dat vrede niet voortkomt uit anderen de schuld te geven van alles wat er mis is. De wanhoop dat geld, hebzucht en honger naar macht regeert en dat het waarschijnlijk altijd zo zal blijven.

Toen kwam er een gedachte bij mij op waar ik weer een beetje hoop van kreeg. Ik moest denken aan wat een Chinese leraar tegen mij zei over het Yin-Yang teken. Hij zei: “als Yang op zijn hoogst is verschijnt Yin en omgekeerd. In het één zit altijd een klein beetje van het ander”. Als je op deze manier naar de wereld kijkt dan was het misschien nodig dat Trump gekozen werd. Het was allemaal nog niet Yang genoeg. De wereld stond nog niet voldoende in brand. Het moet nog veel erger worden: meer oorlog, meer milieurampen, meer economisch falen, meer macho-testosteron-op-je-borst-gebonk.

Zonder dat kan het Yin niet ontstaan. Blijkbaar hebben wij mensen het nodig om er eerst een puinhoop van te maken voordat het goed mag worden. Dat een vrouw dichtbij het presidentschap was, maakt deel uit van het kleine puntje Yin in het Yang. Dat er hier en daar een land is waar men wel gewoon vergaande beslissingen durft te nemen die goed zijn voor de aarde en wat minder goed voor de portemonnee is het kleine beetje licht in het donker. Daar houd ik me nu maar aan vast. Het komt vast wel weer goed. Ik hoop alleen dat ik die dag mag beleven.

Het origineel van de uitgelichte afbeelding bij deze blog is van donkeyhotey en staat hier: https://www.flickr.com/photos/donkeyhotey/5727867400

Advertenties
Een reactie plaatsen

Nestvulling

In de zomer van dit jaar is mijn dochter het huis uit gegaan. Dat vinden manlief en ik erg leuk  voor haar maar als het laatste kuiken het nest verlaat dan voelt zo een nest wel erg leeg aan. Toen mijn zoon op kamers ging misten we hem ook erg, maar dat ging toch allemaal wat geleidelijker. Hij had in het begin nog werk waarvoor hij vaak bij ons thuis moest zijn en toen dat ophield kwam hij ook nog regelmatig bij ons omdat zijn vriendin bij ons in de buurt woonde. Bovendien, we hadden onze dochter nog thuis.

Nu zijn de vriendin van mijn zoon en mijn dochter naar dezelfde flat verhuisd in Amsterdam. Plotseling is het wel erg stil in huis. Beide kinderen komen gelukkig graag thuis maar we missen het dagelijks contact, het simpelweg samen aanwezig zijn in hetzelfde huis.

Waar ik nooit rekening mee heb gehouden is dat ook de stroom aan vrienden ophoudt. Opeens komen er bijna geen jonge mensen meer over de vloer. Mijn huis is altijd de zoete inval geweest voor vrienden en vriendinnen van mijn kinderen. Er werd mij vaker medegedeeld dan gevraagd dat die-en-die bleven eten en slapen. Vooraf aan het bezoeken van de enige jongerentent in ons slaapstadje werd er ingedronken bij ons thuis.

Ook de vrienden en vriendinnen zijn uitgevlogen. Ze studeren in de grote steden. Uitgaan is daar natuurlijk oneindig veel leuker en in de studentenflats waar ze wonen wordt uitbundig gefeest. Een heerlijke tijd voor al die begin-twintigers. Het is ze van harte gegund maar ik mis hun aanwezigheid. De humor, de energie, de verhalen, het rumoer is met de kinderen mee het huis uit gegaan.

Gelukkig hebben de man en ik het samen ook fijn. Het heeft zo zijn voordelen om minder te hoeven zorgen en eindeloos schema’s te bedenken voor wie wanneer moet eten. Regelmatig ben ik verbaasd dat ik na een dag wassen al bijna door mijn stapel wasgoed heen ben. Er hoeven nog maar zes aardappelen geschild en soms kook ik per ongeluk nog te veel waardoor er de volgende dag niet gekookt hoeft te worden. Lekker makkelijk.

Bovendien zijn er nog de huisdieren. Bij de hond en de drie al aanwezige katers heeft er zich nog een klein rood katertje zijn intrede gedaan om het nest te vullen. De grote katers en de hond zijn gewend om de hele dag naar believen in en uit het huis te gaan via het kattenluikje. De kleine rode mag natuurlijk nog niet naar buiten. Het kattenluikje moet dus op slot en ik ben de hele dag bezig met portier spelen voor de harige prinsjes. Ons oude hondje heeft moeite met de noden op te houden. Met een open kattenluikje is dat geen probleem. Nu dus wel. Het houdt me bezig. Zoals nu: vóór het schrijven van dit stukje ben ik een half uur bezig geweest met hondenpoep, hondenplas en kattenkots op te ruimen. Op mijn armen ligt een spinnend, warm hoopje mini-kat waardoor ik nauwelijks kan typen. Onhandig, dat wel, maar gezellig dat het is!

 

Een reactie plaatsen

De vrijheid van het niets

Wat is vrijheid. Kun je werkelijk vrij zijn? Vrij in je keuzes, vrij in wat je doet? Vrijheid in doen en laten begint met vrijheid in je hoofd. Om enigszins te ervaren wat vrijheid is moet je eerst werkelijk beseffen dat er eigenlijk niets is. Dat je in wezen niets hoeft.

Pas als je werkelijk diep van binnen voelt en weet, dat het allemaal niet zoveel uitmaakt wat je doet, kun je een beetje vrij zijn. Een beetje, want natuurlijk maakt je handelen wel wat uit als het gaat om de geliefden om je heen. Je handelen heeft vanzelfsprekend wel degelijk invloed op alles wat er gebeurt in het leven. Het is echter een wezenlijk verschil of je handelt vanuit verwachtingen en patronen, dingen doet “omdat het zo hoort” of dat je diep van binnen weet dat er niets is en jij mag bepalen hoe je handelt.

Als een kind opgroeit krijgt het voortdurend signalen waarin de verwachtingen van ouders en omgeving verpakt zitten. Positieve en negatieve verwachtingen, openlijke signalen en verborgen. Sommige verwachtingen zijn zo diep verankerd in de mens dat het niet eens meer als verwachting gezien wordt. Als schapen doen we allen wat er van ons verlangd wordt. Een relatie, een huis, een kind of een bepaald soort werk. Een enkel schaap onttrekt zich daaraan en plaatst zichzelf daarmee in mindere- of meerdere mate buiten de maatschappij. Het schaap houdt zich niet aan de (ongeschreven) regels. Afhankelijk in wat voor een familie of gemeenschap je wordt geboren, kun je zelfs uit de kudde verstoten worden.

Het is comfortabel om aan verwachtingen te voldoen. Het niet altijd gemakkelijk om bewuste keuzes te maken. Toch geeft een leven waarbij je telkens jezelf de vraag stelt: “Wat wil ik”, meer voldoening. Ook als je er dan alsnog voor kiest om datgene te doen wat iedereen doet, dan zul je daar meer van genieten.

Leven vanuit het besef dat er niets is en dat je in de basis niets hoeft, zorgt er ook voor dat je vrede kunt hebben met de keuzes die je hebt gemaakt. Je kunt hooguit eens terugkijken en denken dat sommige keuzes achteraf misschien niet zo handig waren. Keuzes brengen altijd consequenties met zich mee maar spijt heb je meestal alleen van beslissingen die je niet met je hart hebt genomen.

Als je een huis koopt met een dikke hypotheek, dan zul je hard en veel moeten blijven werken om dat te onderhouden. Heb je dat huis gekocht omdat al je vrienden óók huizen kochten en je ouders zeiden dat het verstandig was en de op komst zijnde kleine toch ook een beetje ruimte moet hebben, dan zou het je achteraf nog weleens kunnen opbreken. Een ‘is dit alles’-gevoel ligt op de loer. Vraag jezelf af hoeveel leefruimte een mens nodig heeft. Hoeveel leefruimte en spullen jij nodig hebt. Misschien kom je er wel op uit dat je heel gelukkig bent in je goedkope, kleine huurwoning, waardoor je bijvoorbeeld minder uren hoeft te werken en meer tijd kunt besteden aan iets waar je gelukkiger van wordt. Of je blijft juist wel heel hard werken zodat je veel geld kunt besteden aan reizen, een dure hobby of iets anders waar je vrolijk van wordt.

Maar ook al heb je al keuzes gemaakt waar je nu aan vast denkt te zitten. Je kunt het vaak nog keren. Er zijn maar weinig zaken definitief en ook al is iets wel onomkeerbaar dan nog zijn er vaak mogelijkheden binnen die context.

Het is wel jammer dat jonge mensen vaak het gevoel hebben aan bepaalde normen te moeten voldoen. Zelf heb ik ook pas met het grijs worden mijn wilde haren weer een beetje terug gekregen. Tegen alle jongvolwassenen kan ik zeggen dat het soms doodeng is om tegen de stroom in te zwemmen en als je daardoor bijna verdrinkt kun je niemand de schuld geven, maar de werkelijke vrijheid die je er voor terugkrijgt, de schoonheid van het bewandelen van jouw eigen pad, is meer dan de moeite waard.

Uitgelichte afbeelding bij deze blog: By Biccie (Own work) [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0)%5D, via Wikimedia Commons
2 reacties

Lijden

Wat is dat toch, dat het lijden zo bij het leven hoort. Zo denk je veilig te zijn, lacht het leven je toe, en dan wordt je door de tijd ingehaald. Van het ene op het andere moment is het voorbij. Alles wat je tot dan toe hebt beweerd over anderen die iets ergs meemaken is onbetekenend. Alles wat je zei over: ik zou dit en ik zou dat, betekenen niets meer. De dag door komen, dat is het hoogst haalbare. Maar zien wat er op je pad komt en daar weer mee omgaan omdat het niet anders kan.

Hoe moet je omgaan met het feit dat één van de meest dierbare personen in je leven een doodsvonnis heeft gekregen. Misschien niet direct maar je weet dat alles eerder gaat eindigen dan je had gedacht. Of eigenlijk dacht je het niet. Ging je er van uit dat alles altijd zou blijven zoals het was. Wat natuurlijk grote onzin is. We weten dat dat niet kan. We weten dat we allemaal ellende gaan meemaken. De vraag is alleen wanneer.

Dat iemand te horen krijgt dat er een ziekte in zijn of haar lijf rondwaart is één ding. Maar je weet dat het leven de komende tijd gaat bestaan uit nare behandelingen, medicatie, pijn, pijn en nog eens pijn. Dat incasseren een onderdeel van het dagelijks bestaan gaat worden. Daar is toch niet mee om te gaan. Hoe kun je daar nog je gevoelens over duiden. De paniek over wat nog komen gaat springt als een troep wilde apen door je hoofd. Uiterlijk blijf je gewoon doen. Gewoon dat weekendje weg omdat het lang van te voren al geboekt was. In een tijd dat alles nog goed was. In een tijd dat je, als je goed had geluisterd, het tikken van de tijdbom had kunnen horen. Gewoon naar je werk, waar je niet in tranen probeert uit te barsten bij elke neutrale hoe-gaat-het-met-je vraag. Je gaat in plaats daarvan naar de WC, laat bij de kraan het koude water over je handen lopen en neemt een grote slok water en zet je niks-aan-de-hand-masker weer op.

Dat moet ook allemaal. De ziekte van de ander gaat niet weg als je thuis op de bank gaat liggen miezeren. Daar gaat het lijden niet van weg. Daar geneest de zieke niet van en o, wat zou je graag genezing willen voor degene waar je zo ontzettend veel van houdt. Wat wil je graag dat het leven zou doorgaan zoals het altijd ging. Je bidt tot alles wat los en vast zit, tot Boeddha, God, Allah, Jahweh, het Universum en alles waar je niet in gelooft maar waarvan je hoopt dat het een beetje helpt. Tegen beter weten in. Het leed ligt op de loer. Hoe kun je daar ooit een vorm voor vinden om er mee om te gaan terwijl je hele lijf het uitschreeuwt dat het een grote rotstreek is die het leven je levert.

De lijder lijdt, de naasten lijden mee. Ooit komt de tijd van acceptatie, berusting en ten slotte het bitterzoete terugkijken. Dan waan je je weer een korte tijd veilig. Het enige positieve aan het lijden is dat je intenser gaat genieten van die momenten dat alles weer even goed lijkt. Tot het volgende lijden. Want lijden hoort nou eenmaal bij het leven, zeggen ze dan.

De uitgelichte afbeelding is een still uit de prachtige clip van dit mooie nummer van Stromae:

Een reactie plaatsen

Regisseer je leven

Van een wijs man heb ik eens geleerd dat je iedere confrontatie op drie manieren kunt bekijken. Je kunt de acteur zijn, je kunt de regisseur zijn en je kunt de camera bedienen. Hier moest ik weer eens aan denken toen ik een ietwat negatieve reactie kreeg op een stuk wat ik schreef voor Eigenwijsblij.nl over feminisme:

Reactie2

Mijn eerste reactie was dat ik er een beetje geïrriteerd van werd. De reactie raakte wat mij betreft kant noch wal. Een inhoudelijke discussie ga ik niet uit de weg maar daar was het degene die reageerde duidelijk niet om te doen. Hij veegde met één klap alles wat ik geschreven had van tafel met het zinnetje: ‘Wat staat er toch veel onzin in dit soort artikelen’. Dat raakte mij op één van mijn zachte plekjes. Als er iets is wat ik altijd doe bij het schrijven van mijn blogs, dan is het wel voorbereiden. Natuurlijk kan ik wel eens een foutje maken maar over het algemeen baseer ik me op feiten en check ik altijd of mijn eigen aannames wel kloppen. Dus hoezo ‘onzin’?

Eigenlijk wilde ik direct een felle en directe reactie schrijven maar liet toen mijn vingers boven het toetsenbord hangen. Was dit niet precies waar de reageerder op uit was? Eerst moest ik maar eens onderzoek doen naar wie ik voor me had. Zo kon ik begrijpen waarom de man zo reageerde. Het bleek dat de man wel eerder dit soort reacties plaatste. Vervolgens kon ik mij er toe zetten om een beleefde, algemene reactie te schrijven die niet inging op hetgeen de man zei en die liet zien dat ik niet zo maar uit mijn nek zwetste. Nooit meer iets van de beste jongen vernomen.

reactie3

Wat er eigenlijk gebeurde was dit: Als ik direct op de reactie was ingegaan zoals mijn eerste ingeving was dan was ik op acteursniveau gebleven. De reageerder had dan weer handvatten gehad om mij nog verder te raken. Ik besloot echter de camera ter hand te nemen en eerst te filmen wat er aan de hand was. Wat ik zag was een negatief mannetje dat eerder dit soort reacties had geplaatst op andere sites. Vervolgens besloot ik het hele zaakje te regisseren door een reactie te plaatsen die boven de partijen bleef. De discussie werd hiermee in de kiem gesmoord.

Het leuke is dat je deze techniek in allerlei situaties kunt toepassen. Opvoeders zullen het herkennen. Als een kind zeurt en je gaat er op in (acteursniveau) dan houdt het gezeur niet op. Als je het zeuren negeert en het kind iets anders geeft om te doen, of het naar zijn kamer stuurt (regisseursniveau), dan kun je het gezeur laten afbuigen.

Soms is het moeilijk om niet als acteur te reageren. We zitten nu eenmaal met onze emoties. Boosheid, verdriet of frustratie maakt het soms moeilijk om tot tien te tellen, door de camera te kijken en op een andere manier te reageren dan we in eerste instantie hadden willen doen. Maar het betaalt zich wel uit. De winst is dat je je ‘in control’ voelt, verstandiger dingen zegt en de ander geen kans geeft om je nog dieper te raken. Probeer het maar eens, oefening baart kunst. En lukt het eens een keer niet? Ach, je bent maar een mens, soms lucht het ook wel eens op om je tanden te laten zien.

De mooie uitgelichte foto bij deze blog is van: Steve Wilson op Flickr gepubliceerd volgens de regels van Creative Commons

Een reactie plaatsen

Woedende menigte

Als kind heb ik eindeloos veel strips gelezen. Dat kwam door mijn broer. Hij verzamelde stripverhalen. Smurfen, Douwe Dabbert, Suske en Wiske, Lucky Luke, Storm, Kuifje maar ook strips die ik wat minder interessant vond zoals Michel Vaillant en Buck Danny. Ook hadden wij abonnementen op de Donald Duck, de Sjors, de Pep en later toen die twee laatsten samengingen, de Eppo. Hele series had hij compleet. Naarstig was hij op zoek naar een nummer één van oude series, die waren meestal niet zo leuk maar de verzameling moest compleet zijn. Als er weer een nieuwe uitkwam dan moest hij die natuurlijk direct hebben. Om te weten wanneer er weer een nieuw exemplaar zou zijn moest hij naar de striphandelaar. Het was het pré internet tijdperk. Er zullen heel wat uurtjes krantenwijk in die verzameling zijn gaan zitten.

In de strips kwamen altijd woedende menigtes voor. Meestal het onnadenkende deel van de bevolking, bij veel striphelden ongeveer het hele dorp, kwam met hooivorken en boos gebalde vuisten ergens verhaal halen. De hoofdpersoon was dan het doelwit en maakte dankbaar gebruik van de verwarring door uit beeld te kruipen. De woedende menigte was in mijn herinnering altijd een grote grijze massa waar de hooivorken en gebalde vuisten uit staken.

Gisteren werd bekend dat er een kat geveild zou worden als onderdeel van bezittingen van een familie die hun bedrijf failliet zag gaan. Want zo redeneerde de deurwaarder, het is een raskat en dat levert heel wat op. Op Social Media verspreidde dit bericht zich weer binnen  enkele minuten, alle instanties die zich druk maken over dierenwelzijn bemoeiden zich er mee en de veiling van de kat ging niet door. Gelukkig maar in dit geval. Een kat is geen ding en is onderdeel van het gezin. Je verkoopt ook de kinderen niet omdat ze een paar honderd euro voor de schuldeisers opleveren.

Maar opeens zag ik de gelijkenis met een woedende menigte. Want niet alleen in dit geval maar ook bij andere zaken staan we met zijn allen virtueel direct op onze achterste benen. Helaas kan de hoofdpersoon niet zo makkelijk meer buiten beeld kruipen. Facebook is het nieuwe stripverhaal geworden. Waarin alles mooi en lieflijk lijkt. Steden zijn aangeveegd en aangeharkt als in Duckstad. Mensen zijn helden of grappenmakers en de petitie en berichten delen is de nieuwe woede menigte. Zonder hooivork maar met iets veel scherpers: het voor eeuwig vastgelegde woord of beeld.

Zoals altijd kan dit wapen ten goede of ten slechte gebruikt worden. Zelf doe ik er ook aan mee. De misstanden die ik signaleer, deel ik. Petities die ik belangrijk vind teken ik, hoewel ik geen idee wat er daarna nog mee gebeurd. Zo goed en zo kwaad als het gaat probeer ik mij te informeren of een bericht waar is maar ook ik ben afhankelijk van een informatiebron die net als de striphandelaar ook maar enkele bronnen heeft. Het internet lijkt soms groter dan het is.

Vaak schreeuwen de mensen met gevaarlijke denkbeelden of uitspraken het hardste. Zij krijgen binnen no time een woedende menigte op gang. Soms het onnadenkende deel van de bevolking. Best wel eng als je er zo over nadenkt.

Afbeelding bij deze blog door Rumble Press angry mob by Robert Couse-Baker (2009) / Flickr / CC BY 2.0
Een reactie plaatsen

Bloggen in vrijheid

Nederland staat op de tweede plaats van de ranglijst van Reporters zonder grenzen als het gaat om persvrijheid. Iets om trots op te zijn. Wij mogen in Nederland alles over iedereen schrijven, zeggen en twitteren. Over onze regering mag je zeggen wat je wil en zelfs ons koningspaar mag belachelijk gemaakt worden op tv. Sterker nog, ik denk dat ze er zelf af en toe ook om in een deuk liggen.

Ook mag je het verschrikkelijk oneens zijn met wat er gezegd wordt en dat ben ik vaak. Zo vond ik de oproep van Hans Teeuwen om solidair te zijn met Hans Böhmermann en Erdogan te beledigen om zodoende het risico te spreiden geweldig maar de vorm waarin hij dat deed niet grappig. Hans Teeuwen vind ik sowieso niet altijd grappig. Zo herinner ik me één van zijn shows waarin hij heel grof was over Beatrix. Dit was beledigend, vrouwonvriendelijk en moet zeer onaangenaam zijn geweest voor iemand wie zich hier niet openbaar tegen mag verweren.

Arjen Lubach gaf gehoor aan de oproep:

Arjen Lubach

Toch zal ik te allen tijde het recht van Hans Teeuwen om dat te doen verdedigen. Met het verdedigen van de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting komt een plicht. Dat is de plicht dat je elke mening die geuit mag worden, accepteert.

Vandaag werd bekend dat een columniste die zich kritisch uitlaat over de Turkse president Erdogan in Turkije opgepakt is. Een Nederlands staatsburger, die in Nederland in alle vrijheid haar mening heeft laten horen. Haar ouders zijn Turks, ze heeft een Turkse naam maar ze is in Nederland geboren en weet waarschijnlijk als geen ander het verschil tussen beide culturen. Op Twitter krijgt zij steunbetuigingen maar ook de mededeling dat ze het er naar gemaakt heeft.

Dat we persvrijheid en vrijheid van meningsuiting hebben is een onderdeel van de Nederlandse identiteit. Het zit in onze aard, net zo goed als dat het blijkbaar in de aard van sommige Turken zit dat ze tot in het diepst van hun ziel geraakt zijn als hun staatshoofd wordt beledigd. Deze mensen beseffen tegelijkertijd niet dat ook zij van diezelfde persvrijheid gebruik maken om hun mening daar over te uiten.

Dat deze Turkse Turken zeggen dat Ebru Umar het er naar gemaakt heeft, kan ik nog enigszins begrijpen omdat ik begrijp dat zij niet zijn opgegroeid in de vrijheid die wij zo normaal vinden. Maar dat mensen die in Nederland zijn geboren en opgegroeid, dus ook Nederlanders die Nederlandser zijn dan klompen, dat ook zeggen daar kan ik niet bij. Dat maakt me verdrietig en bang. Bang dat het door mij gekoesterde Nederland steeds minder vrijheid zal kennen en de dictators van de wereld het ook hier voor het zeggen gaan hebben.

Hans Teeuwen en de cabaretiers die het met hem eens zijn, doen een oproep aan mede-cabaretiers om de rijen te sluiten en als protest Erdogan te beledigen. Bij deze wil ik alle bloggers en columnisten oproepen om Ebru Umar te steunen, ook al vind je het een feeks van de bovenste plank. Want als we hier niet tegen in protest komen dan zijn wij de titel ‘tweede land op de ranglijst van landen met de meeste persvrijheid’ niet waard.

Fragment Diederik Smit over het gevaar van het zeggen dat iemand het er naar gemaakt heeft:
Diederik Smit bij De tafel van Thijs

Uitgelichte afbeelding door Brent Payne op Flickr

%d bloggers liken dit: