Toen ik een jonge meid was hadden mijn ouders liever niet dat ik ’s avonds alleen naar buiten ging. Zo jong als ik was voelde ik het onrecht dat mijn vrijheid beperkt werd doordat sommige kerels je dan blijkbaar als vogelvrij zagen. Het maakte mij woedend en ik ging toch naar buiten. Best een beetje bang geworden door de verhalen van mijn ouders maar ik had mijn sleutelbos tussen mijn vingers en was vastbesloten om de eerste de beste die iets verkeerds deed een haal te geven. Het feminisme zat er al vroeg in.

Mijn dochter was 13 toen ze thuiskwam met de mededeling dat ze van haar gymjuf geen hemdje meer aan mocht tijdens de gymlessen. Voortaan moest ze een T-shirt met mouwtjes aan omdat de jongens er zo door afgeleid werden. In de email die ik de juf stuurde vroeg ik wat de volgende stap zou zijn. Een boerka? De juf reageerde niet goed op het woord boerka. Het was niet mijn bedoeling om als extreemrechts over te komen door juist dit door sommige moslima’s gebruikte kledingstuk als voorbeeld aan te halen maar het kledingstuk symboliseert voor mij wel de ultieme onderdrukking van de vrouw. Geduldig legde ik de jonge vrouw uit dat het er mij om ging dat als de jongens zich misdroegen doordat ze een glimp van de ontluikende vormen van mijn dochter konden zien, zij dan de taak had om die jongens daar op aan te spreken en niet de vrijheid van mijn dochter te beperken. De juf zag het licht en gaf mij gelijk.

In Keulen zijn tijdens de jaarwisseling vele jonge vrouwen verkracht, aangerand en beroofd door een grote groep mannen. Het is op het moment dat ik dit schrijf nog niet duidelijk of die mannen vluchtelingen zijn of een groep tweede of derde generatie immigranten. De burgemeester van Keulen, notabene zelf een vrouw, en de politie kwamen met het advies om mannen op armlengte afstand te houden en dat vrouwen bij de komende carnavalsfestiviteiten slechts onder begeleiding naar buiten zouden kunnen gaan. Er zou een gedragscode voor vrouwen gepubliceerd worden. Wat zou ik graag even met de burgemeester en politie willen spreken. Een gedragscode voor vrouwen? Werkelijk?

En dan het gezeur over of je wel of niet mag benoemen wat voor een soort mannen het betrof. Door het niet te benoemen maak je het probleem alleen maar groter. Als je weet waar dit misdragen vandaan komt dan kun je het bij de bron aanpakken. Misschien slaat mijn fantasie op hol maar zou het misschien zo kunnen zijn dat er tussen de vluchtelingen of tweede of derde generatie allochtonen zich groepen IS-sympathisanten bevinden en dat het in groepen aanvallen van vrouwen een doelbewuste aanval op het vrije Westen is? Een verkrachting wordt nog te vaak gezien als iets wat met seks te maken heeft. Niets is minder waar. Verkrachting is een daad van agressie en onderdrukking. Het is geweld en als het zich in deze vorm voordoet is het geweld tegen de Westerse samenleving.

Dat ik dit schrijf maakt mij toch niet meteen tot extreemrechts? Nog steeds vind ik dat wie moet vluchten, welkom is in ons land. Nog steeds walg ik van de holle frasen van Wilders en ik haat het dat het allemaal koren op de molen van dit soort politici en hun aanhangers is. Want als we ook nu ons door angst laten leiden, laten we het terrorisme winnen. Maar als blijkt dat sommige groeperingen een vrouw als minderwaardig gebruiksvoorwerp zien dan kun je als overheid maar beter duidelijk zijn. Duidelijk naar de dochters van deze maatschappij toe dat zij te allen tijde verdedigd en beschermd worden en duidelijk naar deze groeperingen toe dat geweld tegen vrouwen nooit te rechtvaardigen is.

Ondertussen vind ik ook nog steeds dat mijn dochter alles mag doen, zich mag kleden hoe zij wil en overal op elk tijdstip zich buiten mag vertonen. Niets, maar dan ook helemaal niets, wat zij ooit doet, rechtvaardigt het dat een ander, zonder haar toestemming, haar aanraakt. Hoewel ik stiekem wel blij ben als één van haar uit de kluiten gewassen vrienden bij mijn kwetsbare meisje is als zij midden in de nacht van een feest naar huis gaat.

Soms spreekt mijn bange moederhart. Daar ga je dan met je feminisme.