1 reactie

Lollig

Wij vinden onszelf lollig. We liggen in een deuk om onze grapjes, vullen elkaar moeiteloos aan en hebben maar een half woord nodig of de tranen schieten ons al in de ogen. Snel zijn we. De een nog meer ad rem dan de ander. Een serieus gesprek kan zomaar van het ene op het andere moment in een gierende lachbui omslaan omdat de één in al zijn passie een rare verspreking doet waar direct een ander bovenop springt en het in het volkomen belachelijke trekt. Heerlijk. Ik geniet van de momenten waarop dit gebeurt. Het doet mij uitkijken naar de spaarzame ogenblikken waarop wij als familie voltallig bij elkaar zijn.

Vinden anderen ons grappig? Ik weet het niet. Wijzelf hebben het gevoel dat er aan ons een cabaretgroep verloren is gegaan maar ik heb mensen van buiten onze familie wel eens vertwijfeld stilletjes op de bank zien zitten tijdens een verjaardag. Niet wetende wat ze er van moesten denken. Toegegeven, we zijn zo nu en dan in de ogen van anderen misschien wat grof. We zijn een tikje anarchistisch, hebben lak aan sommige heersende normen en waarden en zetten onze vraagtekens bij wat “men” als normaal accepteert.

Is mijn familie dan echt zo bijzonder? Ik denk van niet. Schuif als vreemde eend in de bijt eens aan bij een willekeurig familiefeestje en je voelt direct dat je, hoewel je erg welkom bent, er niet bij hoort. Hoe groter de familie, hoe erger het is. Er worden grapjes gemaakt waar je geen hout van snapt. Anekdotes die teruggrijpen naar voorbije gebeurtenissen waar je geen deel van hebt uitgemaakt. Moppen getapt waar je hooguit een glimlach van op je gezicht krijgt. Terwijl zij met waterige oogjes van het lachen je aankijken en jij jezelf forceert tot een gulle lach.

Is dat erg? Nee! Dat is hoe het hoort. Het is wat de familieband zo bijzonder maakt. Het is het warme bad waar je iedere keer weer in wilt stappen. Het is de veiligheid dat je weet dat ondanks de verschillen die er zijn, je geaccepteerd wordt zoals je bent. Het is wat je met slechts enkelen op deze aarde deelt. Je familie die je via een bloedband hebt en de familie die je om je heen hebt verzameld in de vorm van een paar bijzondere vrienden.

Image

1 reactie

Vrouwendag

Gisteren was het Internationale Vrouwendag. Daar werd ik niet blij van. Ik ben altijd een tikje idealistisch maar ik was toch echt in de veronderstelling dat ik in een vooruitstrevend land woon. Dat viel tegen. Stom natuurlijk. Ik had kunnen weten dat Nederland steeds verder afglijdt naar een eng, conservatief, bekrompen landje.

Overdag werd ik al niet vrolijk van alle lollige of soms ronduit agressieve berichten op Twitter die sommige mannen en ja hoor, ook vrouwen, meenden te moeten spuien met hashtag vrouwendag. Dus ik heb daar niet meer naar gekeken. Ook gestoorde mensen hebben recht op vrije meningsuiting.

’s Avonds installeerde ik me voor de TV om mijn favoriete programma’s te bekijken. Om te beginnen met De Wereld Draait Door. Naïef als ik ben verwachtte ik dat Vrouwendag een serieus onderwerp zou zijn in dit programma wat volgens mij toch door intelligente mensen wordt gemaakt. Niets van dit alles. Claudia de Breij zat er een beetje te walgen van het feit dat nu juist zij er iets serieus over moest zeggen. Er was een filmpje wat “ode aan de vrouw” werd genoemd wat bestond uit vrouwen die in bikini de meest domme dingen deden. De Jakhalzen, waarvan er één een roze stropdas om had “voor de vrouwtjes”, deden ook een duit in het zakje door met een Britse feministe alleen maar over seks te praten. Enig lichtpuntje was Ronald Plasterk die iets zinnigs zei over de economische positie van vrouwen in ons land maar dat was tien seconden en daarna konden we “gelukkig” weer door naar, jawel, het onderwerp voetbal.

Op de radio was het die dag ook al niet veel soeps. Er waren Dj’s die een speciaal vrouwenprogramma hadden gemaakt maar dit bestond uit liedjes van James Brown (zo een lekkere vrouwvriendelijke man, zeg maar) of Lady Marmalade van LaBelle. Misschien heb ik het gemist maar waar waren alle nummers van Anouk? Om maar iemand te noemen.

Hoopvol keek ik bij uitzending gemist naar het acht uur journaal. Vrouwendag werd niet eens genoemd bij de hoofdonderwerpen. Pas laat op de avond, bij Pauw en Witteman, zag ik Neelie Kroes en ging het er eindelijk over dat we met zijn allen wel kunnen denken dat alles zo goed gaat in dit land maar dat vrouwen nog steeds onderbetaald krijgen ten opzichte van mannen met hetzelfde beroep en dat we onze meisjes bewust moeten maken dat ze voor zichzelf moeten kunnen zorgen en dat ze de ICT-boot niet mogen missen. Dit maakte het weer een beetje goed. Wát een vrouw die Neelie.

Dat er ook mannen zijn die verder denken dan hun piemel lang is bewijst Nico Dijkshoorn die een column in dagblad de Pers schreef waarin hij iedereen die Lutz Jacobi in de media belachelijk heeft gemaakt vanwege haar uiterlijk een spiegel voorhoudt.

Internationale Vrouwendag. Waarom is die dag er ook alweer?

 

Column Nico Dijkshoorn: http://www.depers.nl/binnenland/635832/Lutz-Jacobi.html

Een reactie plaatsen

Kan ik niet

Mijn levensmotto is al jaren dat ik alles kan, totdat bewezen is dat ik het niet kan en dan kan ik het nog altijd leren. Nu wil ik niet arrogant overkomen maar ik kan ook veel. Daar ben ik best trots op. Sommige dingen kan ik gewoon en andere zaken heb ik me met veel doorzettingsvermogen eigen kunnen maken. Mijn levensmotto heeft me vaak steun verschaft. Als ik iets moet doen waar ik slappe knieën van krijg dreun ik mijn kreet als een mantra een paar keer voor mezelf op. Het geeft me de bravoure die ik soms nodig heb om zaken voor elkaar te krijgen en die ik van nature mis. Ik ben best een bange poeperd. Hoewel er ooit eens iemand is geweest die tegen me zei: “een echte held is niet degene die zonder angst leeft. Een echte held is degene die het gevaar ziet, bang is en toch op zijn doel afgaat.”

“Dat kan ik niet,” zul je mij dus niet snel horen zeggen. Ik ben dan ook erg verbaasd als ik tegen een beperking oploop. Zo heb ik ontdekt dat als er een cijfer aan iets gegeven moet worden, ik dat niet kan. Enquêtes of evaluatieformulieren ga ik het liefst uit de weg. “Geef aan op de schaal van één tot tien hoe nuttig u deze informatie vond.” Eeeeehhh! Geen idee. Ik doe maar wat. Het is te abstract voor me, denk ik.

Richtinggevoel. Ook zoiets. Ik heb het gewoon niet. Met veel moeite heb ik mijzelf trucjes aangeleerd om toch op de plaats van mijn bestemming aan te komen. Als ik ergens naar toe moet waar ik nog nooit geweest ben dan print ik kaarten en routebeschrijvingen, zet ik mijn navigatiesysteem aan, ga een half uur eerder van huis omdat ik ondanks al mijn voorzorgsmaatregelen het presteer om toch nog fout te rijden. En niet alleen de eerste keer. Ik moet er minstens twee of drie keer heengereden zijn wil ik een beetje weten hoe ik moet rijden. Als ik een winkel uit kom sta ik eerst als een hert heen en weer te kijken voordat ik weet uit welke richting ik ook alweer kwam. Mijn lief snapt er niets van. Ik heb het hem geprobeerd uit te leggen aan de hand van iets wat hij me eens verteld heeft. Lang geleden was hij in een woestijn. Hij vertelde mij dat het vervelende met een woestijn is dat het zo lastig oriënteren is omdat het landschap constant veranderd. Zo voel het voor mij altijd. Ik heb er inmiddels wel mee leren om te gaan maar ik kán het niet.

Voorheen zou ik me er voor geschaamd hebben om dat toe te geven. Tegenwoordig niet meer. Best lekker om af en toe hardop te zeggen dat je iets niet kunt. Ook als je het eigenlijk wel kan. “Kun jij?…” en dan voordat de ander zijn zin heeft afgemaakt: “Nee, kan ik niet”

4 reacties

Compassie

Onlangs heb ik iemand geholpen die het volgens mij niet echt verdiende. De persoon in kwestie heeft mij in het verleden niet zo goed behandeld. Toch kon ik mezelf daar overheen zetten en kon ik het opbrengen om mijn goede daad te doen en dat voelde goed. Mijn dochter begreep het niet en vroeg mij waarom.

In eerste instantie moest ik daar eens goed over na denken. Waarom deed ik het? Omdat het goed voelde. Maar waarom voelde het dan zo goed? Ik had een conflict gehad. Was het niet logischer geweest om iemand dan te laten stikken, zelf zijn boontjes te laten doppen of in zijn sop gaar te laten koken? Misschien…maar ik denk dat ik daar niet gelukkiger van zou zijn geworden.

Ben ik dan te zachtaardig? Laat ik teveel over mij heen lopen? Ben ik een watje? Ik mag graag denken van niet. Nee, dat was het allemaal niet. Ik handelde vanuit een levenswijze die ik mij eigen heb gemaakt. Het was compassie. En compassie voelt lekker. Voor de ontvanger maar ook voor degene die compassie toont. Voor mij is het zelfs een beetje verslavend. Het voelt zo lekker dat ik er meer van wil. Het was dus puur eigenbelang geweest dat ik mijn tegenstander had geholpen. Het was gewoon mijn dagelijkse shot. Het geeft mij af en toe zo een kick dat ik anderen ook verslaafd wil maken. Als een bloemenkind in de jaren zestig geloof ik namelijk daadwerkelijk dat mijn verslaving de wereld kan redden.

Compassie is geen medelijden maar mededogen. Dat is een belangrijk verschil. Medelijden is negatief en ietwat neerbuigend voor mijn gevoel. Mededogen tonen kun je de hele dag door. Het is ook niet zo dat je een ander maar klakkeloos van alles moet voorzien wat hij of zij van je verlangt. Soms is het zelfs een daad van compassie als je de ander iets onthoudt omdat je inziet dat het schadelijk voor diegene is. Mededogen met een ander mag ook nooit het mededogen met jezelf in de weg staan. Gebeurt dat wel dan is de verslaving ongezond en moet je als de bliksem afkicken.

Meer weten over compassie? http://www.handvestvoorcompassie.nl of lees het boek Compassie van Karen Armstrong

2 reacties

Koek

De koek is op. Dat hoor ik steeds vaker. Stellen die twintig of dertig jaar bij elkaar zijn en die ineens uit elkaar gaan geven dat meestal op als reden. Heb ik zelf ook wel eens gedacht, hoor. Maar dan meer in vragende vorm: “Is de koek op?” Iedere keer bleek er nog genoeg koek te zijn. De koek is soms misschien tijdelijk een beetje minder lekker of ik ben er een beetje op uitgekeken maar als ik er dan aan denk zonder koek verder te moeten dan is dat geen optie. Of de koekenbakker waar ik al bijna achtentwintig jaar mee samen ben moet ineens erg vieze koekjes gaan bakken. Dan eet ik desnoods liever droog brood. Tot nu toe hebben we het nog altijd gered door wat extra suiker bij het deeg te doen. Of het recept van de koek een beetje te veranderen.

Ik word ook altijd een beetje onrustig van die uitdrukking. Wat bedoelen ze nou eigenlijk? Hoezo geen koek meer? Er zijn van die echtparen waar vanaf het begin af aan al geen kruimeltje gebak te bekennen viel. Of je zag het al aankomen. Hij houdt van boterkoek en zij eet alleen droge Maria biscuitjes.

Er zijn ook stellen waarbij je het niet ziet aankomen. Van die mensen die al honderd jaar bij elkaar zijn en waarvan je dacht dat ze nog wel minstens honderd jaar bij elkaar zouden blijven. En dan zeggen ze ineens dat de koek op is of dat de slagroom van de aardbeien af zijn of dat het boek al jaren uit is. Metaforen voor dat het huwelijk saai geworden is. Wat er eigenlijk mis met saai? Saai is fijn. Saai moet je omarmen. Niets zo prettig als ’s avonds saai met elkaar op de bank een beetje TV zitten kijken. Aardbeien zonder slagroom zijn nog steeds lekker hoor.

Persoonlijk moet ik er niet aan denken dat mijn huwelijk vol met pieken en dalen zou zitten. De rest van het leven brengt al genoeg opwinding met zich mee. Drukte op het werk, ziekte, dood, tegenslag of juist een meevaller. Het komt vanzelf op je pad. En als je dan nog meer opwinding nodig hebt: zoek een hobby, ga bungeejumpen, op een breiclubje of beklim de Himalaya. Geef de ander de ruimte om zijn of haar eigen dingen te doen en doe daar als partner niet zo moeilijk over. Je kunt hem of haar nog altijd een koekje van eigen deeg geven.

2 reacties

Zwijgen

Communicatie is de smeerolie van de maatschappij maar er wordt naar mijn idee wel eens teveel gepraat. Om soms niet goed van te worden. Eindeloos gezever over sport, politiek, filmsterren, het weer, vriest het of dooit het. Geht het oan of niet. Praatprogramma’s vol met bekende Nederlanders die de ene open deur na de andere opentrappen of volkomen onzin uitkramen. Oninteressante types die aan vreselijke programma’s hebben meegedaan en ook even tien minuten domme dingen mogen zeggen. Het komt nogal eens voor dat ik dan de TV uitzet omdat ik het even niet meer kan horen.

Ook op straat of in winkels hoor je eindeloos geklep over van alles en nog wat. Het gaat echt nergens over. Zo nu en dan houd ik ook wel van een goed gesprek maar dan moet het wel echt ergens over gaan of buitengewoon absurd zijn. Ik ben nu eenmaal niet zo goed in zo maar een praatje. Wat gelijk de reden is waarom ik niet zo graag verschijn op recepties of feesten waar ik niemand ken. Small talk vind ik ronduit vervelend.

Een goed gesprek kunnen voeren met mensen van wie ik hou is van levensbelang. Als ik één ding mijn kinderen hoop te hebben meegegeven in het leven dan is dat wel dat je een goede discussie niet uit de weg moet gaan. Ook al ben je het een keer overtuigd oneens met elkaar. Er zijn er maar weinig in het leven waar je dat mee kunt.

Nog zeldzamer zijn echter de mensen waar je mee kunt zwijgen. Van een fijn gesprek kan ik echt genieten maar lekker zwijgen met iemand is misschien nog wel fijner. Gewoon stil zijn, elkaar even aankijken, glimlachen en weten dat het goed is. Zonder dat het ongemakkelijk wordt. Samen naar iets moois kijken, alleen maar even zuchten en dan weten dat de ander het ook gezien heeft. Als iemand het moeilijk heeft, je armen om de ander slaan en dat het alles uitdrukt wat je niet hoeft te zeggen. De personen waarmee ik dat kan zijn mijn kostbaarheden, mijn rijkdom. Een diepere verbondenheid kun je niet hebben. Zoals het gezegde al aangeeft. Zwijgen is goud.

Een reactie plaatsen

Sneeuwgedicht

Auto’s in slow motion

Film traag afgespeeld

Menselijke arrogantie

En haastig leven

Door ’t koude wit

Gedwongen stil

Een reactie plaatsen

Muppets

“Mevrouw, spaart u Muppetzegels?” De man die zojuist voor mij afrekent bij de kassa van de Albert Heijn hoeft ze niet. “Ja hoor,” roep ik. Ik krijg de zegels van de man. Kennelijk was ik erg gretig want als ik zelf afreken krijg ik meer zegels van het meisje dan waar ik eigenlijk recht op heb.

Onderweg naar mijn auto reken ik als een kind zo blij ik uit dat ik dan nu eindelijk twee Muppets heb opgespaard. Ik laad de boodschappen in de auto en bedenk dat ik maar beter nog even de winkel in kan gaan om de handpoppen te bemachtigen. Je weet hoe dat gaat met dit soort acties. Voor je het weet zijn ze allemaal op en dan heb je al die tijd voor niks gespaard.

Ik loop de winkel weer in, ga naar de stelling met Muppetpoppen en zie dat mijn favorieten al uitverkocht zijn. Kermit had ik gewild of de Zweedse kok. Animal was ook goed geweest. Maar nee, ze zijn er niet meer. Fozzie dan maar? Of Gonzo? Ik sta te dralen en weet het niet meer. Getver, ik wil miss Piggy niet en die ouwe kereltjes ook niet.

Ineens zie ik mezelf staan. Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Ik sta op het punt om twee handpoppen te kopen voor twaalf zegeltjes en twee euro en ik wil ze niet eens. Mijn ene kind drinkt alcohol en feest tot diep in de nacht met meiden die er beslist niet als een Muppet uit zien. Mijn andere kind kraamt taal uit die duidelijk maakt dat ze al ver van de poppenleeftijd verwijderd is.

Lelijk zijn ze, de handpopjes en je betaalt er nog een euro voor ook. Wat vaart er toch in mij op het moment dat supermarkten spaaracties houden? Sprookjesfiguren, wuppies, filmpoppetjes, vanaf de eerste minuut dat het mijn huis binnenkomt vind ik ze al lelijk en stoort het me dat ik ze in mijn zorgvuldig ingerichte huiskamer zet. Dus wat gebeurt er? Na een maand me te hebben geërgerd belandt die plastic troep in de vuilnisbak. Daar ga ik met mijn mooie praatjes over milieubewust leven.

Beschaamd loop ik de AH uit zonder poppen en sta mezelf zelfs niet toe om een bosje narcissen te kopen. Voor straf. Lekker puh!

1 reactie

Voor haar

Vandaag is het gedichtendag. Bij deze dus een al wat ouder gedicht van mij. Gemaakt voor een één van mijn dode geliefden:

Ze is in mijn hart niet doodgegaan

In mijn hart is ze er nog

Ze lacht en kijkt me aan

Alles is goed

Zegt ze … en ik weet

Ze heeft gelijk

Ik kijk en zie stukjes van haar

In mijn geliefden

Genoeg om haar bij me te dragen

Ze is er nog

Een reactie plaatsen

Pispaaltje

In 1972 brachten John Lennon en Yoko Ono een single uit met als titel “Woman is the nigger of the world”. De titel deed het nodige stof opwaaien maar de beste mensen hadden zeker geen racistische bedoelingen met het woord “nigger”. Ze wilden er alleen maar mee zeggen dat vrouwen over de hele wereld onderdrukt worden. Helaas moeten we constateren dat er 40 jaar later nog steeds niet zoveel veranderd is. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat de tekst van het liedje zwaar gedateerd is maar dat is het niet.

Als trieste variatie op dit thema bedacht ik laatst het volgende: “Moeder is het pispaaltje van de wereld”. Ik kwam op dit zinnetje toen ik een reclame van Habbo voor de tigste keer zag langskomen. Daarin figureert een overbezorgde moeder die haar zoon steeds een das omknoopt als hij naar buiten gaat. De tekst die er bij hoort gaat als volgt: “Ontmoet je vrienden op Habbo, of chil je liever met je moeder?”. Gelukkig zeiden mijn kinderen meteen dat ze dan liever de laatste optie kozen. Je vraagt je ook af wat daar mis mee is. Ik ben best een leuk persoon om mee te chillen. Er zijn trouwens een heleboel moeders waarmee je naar mijn mening heel fijn kunt chillen.

Ik voelde me erg aangesproken en bedacht dat moeders wel verdomd vaak de pineut zijn. Slinger een tiener een belediging naar zijn hoofd en je hoort terug: “je moeder”. Mannen die elkaar willen beledigen roepen dat ze de ander zijn moeder hebben geneukt.

Schoonmoeders hebben het nog zwaarder. Duizenden grappen zijn er over schoonmoeders en in al die moppen wordt ze als kreng afgeschilderd. Nu ken ik wel een paar exemplaren die je het liefst bij het oud vuil wilt zetten maar ik had toevallig de liefste schoonmoeder die ik me maar kon wensen. Had want jammer genoeg is de schat vorig jaar overleden.

Ook mijn moeder is voor haar schoonkinderen een schat van een mens. Een paar hebben haar zelfs min of meer als moeder geadopteerd omdat ze bij haar de warmte en liefde kregen die hun eigen moeder niet kon opbrengen.

Eén troost voor alle pispaaltjes van de wereld. In tijden van nood roept iedereen, volwassen of niet, om zijn moeder.

John Lennon – Woman is the nigger of the world: http://www.youtube.com/watch?v=OA8N0xy3hjE