Mijn dochter van dertien komt thuis. Strikt op tijd, ze weet dat ik me snel zorgen maak. Ze vindt mij overbezorgd. Ze is een verstandige meid dus heb ik haar meer dan eens uitgelegd dat ik háár wel vertrouw maar de wereld om haar heen niet.

Helaas heeft ze inmiddels vaak moeten ervaren dat ik gelijk heb wat betreft die boze buitenwereld. Zo ook vandaag.

“Ik was weer een hoer, hoor, mam,” zegt ze en ze vertelt hoe ze van haar vriendin op weg naar huis liep en onderweg langs een groepje jongens moest. Zodra ze haar in de gaten kregen begon het gelazer. “Hé, meisje! Hé meisje!” riepen ze. Stoïcijns keek mijn dochter voor zich uit. “Hé, meisje, ben jij een gothic?” ging het verder. “Niet reageren,” dacht ze. En ja hoor daar was het weer: “Hé, HOER!”

“Tja, kind,” zeg ik voor de grap tegen haar: “Je bent ook zó een hoer.” We lachen het samen weg maar van binnen kook ik. Welke rollende, verdroogde erwt in die schedels veroorzaakt dit gedrag. Dat ze haar aandacht willen, snap ik. Mijn dochter is een mooi meisje. Maar welk draadje is er in die grijze massa van ze doorgebrand dat ze het recht denken te hebben om haar zo te behandelen? Ze kleedt zich beslist niet uitdagend maar zelfs als dat wel zo zou zijn. Waar is meer dan 100 jaar feminisme gebleven, dat we hier nog steeds mee te maken hebben?

Minstens drie keer per week komt het voor. Groepjes jongens, volwassen kerels. Dat schelden wel degelijk pijn doet daar zijn we inmiddels wel achter. Over het woord ‘hoer’ kan ik mijn schouders wel ophalen maar de dreiging die er achter ligt maakt me bang. Iemand hoer noemen is een symptoom van iets engers. Het is het bestempelen tot een minderwaardig ding. Iets waar je niet respectvol mee om hoeft te gaan.

De volgende dag roept ze van beneden: “ik ga naar de stad met een paar vrienden hoor mam, doei.” “Dag schat” zeg ik en bid in stilte dat ze haar dit keer met rust zullen laten.

Onlangs was ik op een feestje. Er was daar een heer op leeftijd die vertelde over zijn onderneming. Trots vertelde hij hoe hij op alle social media aanwezig was. “Jahaa, ik doe álles, Hyves, Facebook, Twitter en voor de zaak natuurlijk ook LinkedIn,” zei hij en met een stoere blik pakte hij zijn telefoon en twitterde er druk op los. “Kijk, zo dus,” zei hij en hij liet zien wat hij twitterde. “Erg gezellig feestje” stond er.

Blijkbaar moest ik hem een man van de wereld vinden dus ik bracht er enigszins met moeite een quasi bewonderende “goh!”uit. Kost mij niets en zo’n  man voelt zich weer helemaal de bom.

Aangemoedigd door mijn “goh” ging hij verder. Tja, ik heb natuurlijk niet alleen een IPhone maar ook een IPod en IPad en voor thuis een Mac.

“Het is wat” zei ik nu en hoopte dat ik niet al te ongeïnteresseerd zou overkomen maar ik was nou eenmaal niet echt onder de indruk. Mijn mobieltje stamt nog uit de tijd dat we in berevellen rond liepen. Ik kan er mee bellen en sms-en maar dan hebben we het wel gehad. In feite is hij zo oud dat ik hem met een gerust hart ‘retro’ of ‘vintage’ kan noemen. Ik heb echt niets met al die I-dingen. Sterker nog, ik ben trots op mijn oude beestje. Drie keer van de trap gevallen en hij doet het nog steeds.

Ik onderdrukte een gaap en zag vanuit mijn ooghoeken een ander heerschap naderen. “Einde van het jaar komt er een nieuwe uit,” zei hij en wees met een dikke vinger naar de I-Phone van mijn gesprekspartner. “Zelfde als deze maar dan weer veel beter” en hij liep weer weg.

De man tegenover me keek beteuterd naar het ding in zijn handen, stopte het in zijn binnenzak en zuchtte: “Jij nog iets drinken?”

Er waren eens drie jonge hondjes. Een witte een rossige en een bruine. Ze zaten al een poosje in het asiel. Dat vonden ze niet fijn dus waren ze door het dolle heen toen er een man kwam die ze meenam naar zijn huis. Hun nieuwe baas was een erg aardige man en ze konden hun geluk niet op. Het eten was weliswaar erg afgemeten maar het was beter dan in het asiel. Het huis waar ze in terecht kwamen zag er heel mooi uit en ze kregen ieder een lekker warm mandje.

De hondjes hadden het ook erg fijn met elkaar. Ze dolden en speelden met volle overgave en intussen deden ze er alles aan om een goede hond voor hun baas te zijn. Ze haalden zijn pantoffels, ze haalden de krant zonder deze aan stukken te scheuren en apporteerden elke bal en stok die de baas gooide.

Toch er was iets geks aan de hand. De hondjes wisten niet beter dan dat apporteren bij hun taken hoorde.  Maar telkens als de baas een balletje gooide of er een takje viel en zij er achteraan renden schopte de baas ze in hun mand. De hondjes begrepen er niks van, hadden zij iets verkeerd gedaan? Keer op keer probeerden zij op een andere manier te apporteren een steeds werden zij terug in hun mand geschopt. Nu waren het geen domme hondjes en na verloop van tijd lieten ze de ballen maar gaan en bedwongen ze de neiging om er achteraan te gaan. De hondjes vonden het niet leuk en werden er een beetje ongelukkig van.

Op een dag kwam er een aardige mevrouw langs. De baas was er niet en de vrouw speelde met de hondjes. “O, wat zijn jullie een lieve en mooie hondjes, ”zei ze. “Ik wil jullie graag allemaal meenemen naar mijn huis maar helaas heb ik maar plaats voor één van jullie.” Het rossige en het witte hondje deden een stap achteruit. Ze wisten dat het bruine hondje  het beste bij de vrouw zou passen en het bruine hondje had het meeste moeite met zich te bedwingen om te apporteren dus ze gunden haar een beter leven. Toch aarzelde het bruine hondje even. Ze had het immers zo gezellig met de andere hondjes en kon ze toch niet in de steek laten? De rossige en de witte duwden het bruine hondje met hun neusjes in de richting van de vrouw. “Ga maar”, zeiden ze: “misschien komt er ook nog weleens een nieuw baasje voor ons.” Het hondje suste haar geweten met de wetenschap dat hun baas een ander hondje uit het asiel zou halen.

Bij haar nieuwe baasje kreeg het bruine hondje het erg goed. Toen ze aankwamen bij het huis stond er een gouden mandje voor haar klaar met daarin een heerlijk zacht kussentje. Er was eten in overvloed en het hondje mocht achter zo veel balletjes rennen als ze zelf wilde. Het bruine hondje miste haar vriendinnetjes wel heel erg maar af en toe ging de vrouw met haar wandelen en dan kwam ze de andere hondjes wel eens tegen. Dan hadden ze weer het grootste plezier.

Op een avond lag het bruine hondje met een rondgegeten buikje, moe maar tevreden van het apporteren in haar warme mandje. Ze overdacht de situatie en zuchtte: “Wat jammer dat mijn vorige baas ons zo behandelde , als hij ons wat meer had laten gaan dat was ik niet met de vrouw meegegaan. Dan had ik genoegen genomen met wat minder eten en een minder mooi mandje.”

En met een diepe denkrimpel in haar voorhoofdje viel ze in slaap.