Een reactie plaatsen

Die ene seconde

Daar lig ik dan. Zo ongeveer de enige houding die ik op dit moment lang kan volhouden. Door mijn rug gegaan. En dat terwijl ik in een soort hyperactieve fase zat. Of misschien wel juist daarom. Het is niet de eerste keer dat mijn geest in de zesde versnelling zat en mijn lichaam keihard op de rem trapte. Misschien een onbewust reageren, het universum wat waarschuwt of minder verheven: overbelasting door te veel vergen van dat arme lijf.

Na eerst verdrietig en boos en boos en verdrietig geweest te zijn, berust ik er maar weer in. Het is niet anders. Dan maar weer eens wat tijd aan mijn studie besteden, want daar is ook te weinig van gekomen de laatste tijd en liggend kun je prima studeren. Al val ik er soms een beetje bij in slaap. Een gevolg van de saaie leerstof in combinatie met de slechte nachten door de pijn.

Door je rug gaan is echt heel stom. Zo sta je nog rechtop en ben je druk, druk, druk en opeens voel je het mis gaan. Voel je een knak, een kloing, een dzjing en loop je als een pinguïn. In één seconde verandert je leven en kun je niet eens meer gaan eten bij vrienden omdat je geen vijf minuten achter elkaar op een stoel kunt zitten. Ook je taak als mantelzorger stopt per direct. In plaats daar van heb je zelf mantelzorg nodig.

Nou is deze verandering tijdelijk. Niets levensbedreigends en van voorbijgaande aard. Maar het drukt me weer met de neus op de feiten. In één seconde kan je wereld op zijn kop staan. Eén seconde later of vroeger kan alles veranderen. Een seconde dat je later of vroeger van huis ging maakt uit of je in een auto-ongeluk terecht komt of niet, of een seconde dat je een besluit neemt waardoor alles anders wordt. De seconde dat alles nog goed was vóór je hoorde dat een geliefde iets heeft waar hij of zij aan dood gaat. Of één seconde vroeger of later seks waardoor er een wel of niet gewenst nieuw leven ontstaat. Vroeg of laat krijgt iedereen te maken met zulke secondes.

En als er dan in die ene seconde iets anders gaat dan je gepland had ben je blij dat je vele andere seconden hebt besteed aan de liefde. Aan lieve lieverds om je heen die je helpen. Die zorgen dat je je ondanks je tegenslag, een beetje fijner voelt.

tijd

2 reacties

Handschrift

Onlangs was er in het nieuws dat het handschrift aan het verdwijnen is. Er zijn zelfs basisscholen waar nog nauwelijks geschreven wordt. Gewoon een nieuwsitempje en floep, het was weer weg. Je verwacht dan demonstraties, protest, deskundigen die verstandige dingen zeggen over het belang van het kunnen schrijven. Maar nee, niets van dat al.

Niemand maakt zich hier blijkbaar druk om. Iedereen denkt dat het niets uitmaakt want zelf schrijven ze toch ook bijna niet meer? En dat is natuurlijk zo. Zelf schrijf ik ook nog weinig handmatig. Dat komt omdat de digitale wereld zo verdomd handig is en dat het ook nog prettig is dat men de berichten die ik schrijf kan lezen. Mijn handschrift is dusdanig slecht dat als ik er niet vreselijk mijn best op doe, ik de enige ben die mijn hiërogliefen kan ontcijferen. En zelfs dat lukt zo nu en dan niet eens. Niet voor niets heb ik op de basisschool hele lappen tekst moeten overschrijven. Mijn juf vond het zichtbaar zielig voor me maar het was vaak echt niet te lezen wat ik had ingeleverd. Natuurlijk was dat niet leuk voor me maar ik heb er wel van geleerd om mijn letters één voor één als het ware te tekenen als het nodig is dat een ander het leest.

Het handige aan een vreselijk handschrift is dat je gewoon een dagboek bij kunt houden zonder het achter slot en grendel te bewaren. Er is toch niemand die het kan lezen. Daar gaat het ook niet om. Dat is de vergissing die velen begaan. Het gaat niet alleen over het leesbaar maken van een tekst. Dat gaat digitaal inderdaad een stuk efficiënter. Even rammelen op een toetsenbord, druk op de knop en je tekst is overal zichtbaar waar jij wil of niet wil.

Wat veel belangrijker is, is dat je hersenen anders functioneren tijdens het handmatig schrijven. Er is geen afleiding in de vorm van opploppende berichtjes. Er is geen verleiding om op sociale media te gaan of voor de zoveelste keer te googelen wat dat nou voor gek bultje op je linkeroor is. Geen gezoem van apparaten. Er is de rust van alleen jij, de pen en het papier. Zo schrijf ik af en toe “1000 woorden”. Een aaneenschakeling van gebrabbel op papier. Zonder kop of staart, zonder op te letten op grammatica, spelfouten, interpunctie of wat dan ook. Het is alleen voor mezelf. Een soort meditatie op papier. Zo ontstaan er gedachten. Gedachten die ik laat gaan waar ze gaan. Briljante invallen of banale gevoelens. Er komen allerlei ideeën vrij, ruimte voor creatieve invallen en zo orden ik mijn soms zo chaotische hoofd. De gedachten die het papier hebben bereikt hoeven niet meer gedacht te worden. Het is ook een gesprek met mijzelf. Soms zelfs letterlijk door in de kantlijn commentaar op mijn eigen geschrijf te geven. Het ontstresst, ontlaadt en reset.

Met de hand schrijven is een verrijking voor de ziel en basisscholen die hun leerlingen niet meer de schoonheid van een goed handschrift aanleren moeten voor de rechter gedaagd worden wegens verwaarlozing van een hele generatie kinderen.

Schreef zij met de hand…

1000 woorden

1 reactie

Grip

Als er iets is in dit leven waar ik bang voor ben om te verliezen, dan is het wel de scherpte van mijn geest. Het is mijn grote angst dat ik op een dag de grip op het leven verlies. Dat in combinatie met een nogal verstrooide aard, maakt dat ik mijzelf nauwlettend in de gaten houd. Er was en tijd dat ik steeds van alles kwijt was omdat ik het één aan het doen was en ondertussen in gedachten met alweer hele andere dingen bezig was. Tegenwoordig heb ik voor alle belangrijke zaken een vaste plaats en als ik iets opruim moet ik dat van mezelf met aandacht en heel bewust doen.

Dat lukt niet altijd omdat mijn gedachten soms als pingpongballetjes in een ruimte met terugverende wanden heen en weer schieten. Zo kwam het dat ik deze week de zorgzame moeder wilde uithangen en het beddengoed van mijn zoon ging wassen met het plan om daarna lekker het bed voor hem op te maken, omdat hij er zelf zo een hekel aan heeft en ik het daarna vergat waardoor hij er ’s avonds achter kwam dat hij het alsnog zelf moest doen.

Ook was ik mijn portemonnee kwijt omdat ik hem op een onlogische plek had neergelegd. Waarschijnlijk omdat ik bij thuiskomst enthousiast begroet werd door mijn honden die ik met evenveel enthousiasme moest knuffelen terwijl ik nog aan het nadenken was over gebeurtenissen op het werk. Ook zei er iemand iets tegen me en was ik aan het bedenken wat we ook alweer gingen eten, die avond maar ook de rest van de week. Ondertussen was ik de wereldproblematiek aan het oplossen en oh, ja, waren die koffertjes in de schuur nou wel of niet geschikt voor de aanstaande vliegreis? Kortom het was weer eens gezellig druk in het hoofd.

Toen ik de volgende dag mijn portemonnee weer terugvond kreeg ik een ingeving. Zou daar de behoefte vandaan komen van mensen om zich te omringen met spullen met teksten er op? Gewoon om grip te houden op het leven? Zo zijn er mensen die grote houten letters in hun huis zetten die het woord “HOME” vormen. Is dat omdat ze anders vergeten dat ze thuis zijn? Dat ze zich afvragen wat dat ding, waar iets in kan en waar twee hengsels aan zitten, in hemelsnaam voor bedoeld is. Totdat ze het woord “BAG” er op zien staan. Met een beetje mazzel staat er ook nog op dat het een “RED BAG” is, want stel je voor dat je niet weet wat voor een kleur het object heeft. En je zou toch eens vergissen en een bosje wortelen in een vaas willen zetten, nee dan is het maar een geluk dat er “FLOWERS” op staat.

Het zijn meestal Engelse teksten. Dat komt omdat de lulligheid er van dan niet zo opvalt. Als je “KOEKJES” op de pot zet die alle kenmerken van een ding heeft, waar je koekjes in bewaart, dan staat het natuurlijk een stuk beter als er “COOKIES” op staat. In mijn geval kan ik er beter “KAK”, “KOTS” of “VIEZE VREETZAK” op zetten omdat ik er dan misschien van afblijf.

Het doet me altijd het meeste denken aan de boekjes waar we onze peuters woordjes mee leren. “Wat is dat dan? AUTO. Jaaa, goed zo een auto. Wat voor een kleur heeft de auto dan? Oooo knap hoor, GROEN!” Wel overzichtelijk en rustgevend natuurlijk. Misschien moet ik er ook maar eens mee beginnen. Kleine dekjes voor de huisdieren maken met daarop “POES” en “HOND”. Of “SLAAPKAMER” voor het geval ik per ongeluk in de douche probeer te slapen. En natuurlijk hier en daar een bordje “HAAL ADEM” want stel je voor dat je dat vergeet.

Verdomd handig die teksten.

home

Een reactie plaatsen

Naakt

Het lijkt zo mooi. In eerste instantie denk je: “Goeie actie!” en toch irriteert het. Van die tegenacties die je op de sociale media tegenkomt. Je kent ze wel, van die berichten dat een fotograaf vindt dat er te veel perfecte vrouwen te zien zijn in reclames en dan ‘echte’ lingeriemodellen fotografeert. Vrouwen met littekens, tattoos, striae en vooral vrouwen die vol en rond zijn. Kortom vrouwen zoals ze er in het echt uitzien als tegenhanger tegenover de perfecte Doutzen Kroezen onder ons.

Onlangs had een textielgigant ook zo een actie. Om hun lingerie te tonen verschenen er opeens in hun reclame-uitingen vrouwen in alle soorten en maten, dikke vrouwen, dunne vrouwen, vrouwen met of zonder taille, borsten, kont enzovoorts. “Leuk dat ze dat doen”, hoor je dan hier en daar zeggen maar bij mij gaat het er van binnen een beetje van rommelen. Dat rommelt dan een poosje door, totdat er een moment komt dat ik weet wat er mis mee is. En nu, na het een poosje te hebben aangekeken, weet ik het. Het is de irritatie dat vrouwen tentoongesteld moeten worden. Hoe dan ook: ze moeten naakt. Want naakte vrouwen verkoopt. Dus als het niet schaamteloos, als manier gebruikt wordt om een product te verkopen zoals bij de meeste reclames (zet er een schaars gekleed lekker wijf bij en je product verkoopt als een tierelier) dan doen we het onder het mom van sociale betrokkenheid. Twee vliegen in één klap. Je laat als bedrijf zien dat je het goed met de vrouwen voor hebt én ze zijn naakt.

Tegelijkertijd wordt er vrouwen aangepraat dat ze stinken maar als ze nou maar maandverband van merk A gebruiken dan kunnen ze gewoon doordansen en hun kruis in het gezicht van hun danspartner duwen want dat maandverband vangt ‘de geurtjes’ wel op. Want ook als je ongesteld bent en het liefst met een kruik tegen je pijnlijke buik, afstandsbediening van de tv en koekjes onder handbereik, in bed zou liggen, moet je in beweging blijven. Want kijk die mooie dunne meisjes in de reclame sporten toch ook gewoon door? Ook blijken vrouwen een stuk of zeven tekenen van veroudering te hebben. In ieder geval dienen de eerste tekenen van veroudering bestreden te worden. En als een vrouw er achter komt dat het natuurlijk helemaal niet lukt met een middeltje hier en een smeerseltje daar, dan is er tegenwoordig ook de geruststellende reclame voor een instituut wat het hier en daar wel wegspuit of -snijdt.

Want ‘damn, you woman’, waag het niet dikker te worden na de overgang, überhaupt een overgang te hebben, te verouderen, haar te hebben op een andere plek dan op je hoofd (wat natuurlijk wel een prachtige volle bos moet zijn), te stinken of jezelf een paar dagen rust te gunnen als je menstrueert. En als je dat wel allemaal doet dan exploiteren we je onder de noemer van: kijk eens wat goed wij zijn dat wij die lelijke wijfies ook laten zien.

Maar vooral: Naakt zal je zijn!

Originele foto via wikipedia

Originele foto via wikipedia

Een reactie plaatsen

Jammer

Een kind is een wezen wat tijdelijk bij je is, waarbij jij het voorrecht en de heilige plicht hebt om het te begeleiden naar een volwassen en zelfstandig bestaan. Op het moment dat je er voor kiest om een kind in je leven toe te laten, op wat voor manier dan ook, is dat je allerbelangrijkste taak in het leven geworden.

Kun je die taak redelijkerwijs volbrengen als je 65 bent en je bent in verwachting van een vierling? Misschien, maar met de gemiddelde levensverwachting van 82,8 voor een vrouw is dat wel heel krap berekend. De vrouw die deze week daarmee het nieuws haalde neemt dus bewust het risico dat ze haar taak niet kan volbrengen. Nog afgezien of ze die leeftijd in goede gezondheid bereikt en niet al veel eerder hulpbehoevend of dement als een deur wordt.

Daarnaast is het voor een kind niet altijd fijn om oude ouders te hebben. Dat weet ik omdat ik de laatste in de rij van vijf was en ik als puber niet zoveel aan kon met ouders die geboren waren in de jaren twintig. Niet dat ik ze ook maar iets verwijt, ze hebben alles gedaan wat in hun vermogen lag en ik ben in ieder geval opgegroeid in de wetenschap dat zij mij nooit een veilig thuis zouden ontzeggen. Ik wist altijd diep van binnen dat er, hoe gek ik het ook maakte, voor mij een paar warme armen zouden zijn om mij op te vangen zo lang ik nog niet op eigen benen kon staan.

Hoe anders is het voor sommigen van de vrienden van mijn kinderen. Lieve, leuke en intelligente jongens en meiden die te horen krijgen dat zij thuis niet langer welkom zijn. Hun ‘misdaden’ bestaan uit wiet roken, te laat thuis komen of hun school niet afmaken. Waarbij dat laatste vaak nog komt omdat de ouders met donder en geweld willen dat het kind een niveau hoger doet dan het eigenlijk aan kan. Mijn hart breekt als ik zie hoe ze het dan maar moeten uitzoeken. Hoe kun je als ouder je kind zo in de steek laten omdat het niet aan jouw verwachtingen voldoet. Verwachtingen die je in eerste plaats al niet had moeten hebben. Bij het begeleiden van een kind naar de volwassenheid hoort stimuleren en motiveren maar nooit verwachten. Daarbij is het de kunst om het kind in vrijheid zijn eigen keuzes te laten maken op basis van de informatie die jij aanreikt en daarbij je eigen angsten soms opzij te zetten.

Gelukkig is de zelfredzaamheid van deze kinderen groot en de meesten vinden hun weg wel weer maar jammer is het wel. Jammer dat zij de veiligheid van een onvoorwaardelijk thuis moeten missen maar ook jammer voor die ouders die een inspirerende fase van hun kinderen zullen missen. De sufferds!

Foto van Lewis Hine, Newsies smoking at Skeeter's Branch, St. Louis, 1910. Licensed under Public Domain via Wikimedia Commons

Foto van Lewis Hine, Newsies smoking at Skeeter’s Branch, St. Louis, 1910. Licensed under Public Domain via Wikimedia Commons

Een reactie plaatsen

Online daten

Op het pad van online daten heb ik mij nog nooit begeven. Dat komt, ik ben nogal saai. Tegen alle trends in ben ik al ruim dertig jaar met dezelfde man. Tot grote tevredenheid van beide kanten overigens. (Terwijl ik dit schrijf besef ik hoe saai ‘tot grote tevredenheid’ klinkt). Als ik niet zo tevreden was geweest had ik mij natuurlijk kunnen inschrijven bij een datingsite als Secondlove maar hoe tevreden ik ook ben met mijn lief, één man in mijn leven vind ik al ingewikkeld genoeg.

Hoe anders is het voor mijn gescheiden vriendinnen. Stuk voor stuk leuke, lieve en prachtige vrouwen in een leeftijdscategorie waarin het lastig is om een leuke vent tegen te komen. Na een teleurstellende ervaring met een stomkop die haar beloog en bedroog besloot één van mijn vriendinnen zich in te schrijven bij een datingsite voor een bepaalde doelgroep. Dat was eerst wel wat confronterend geweest want toen ze de gewenste leeftijdscategorie moest invullen wilde ze eigenlijk 35-45 invullen, tot ze besefte dat ze zelf daar niet meer binnen viel. Na veel gewik en geweeg lukte het haar toch om een leuk profiel op de site te zetten. Even later was ze nieuwsgierig of er al wat mee gebeurt was en bezocht de site. Ze zag tot haar grote opwinding dat er één persoon online was. Ze klikte om te zien wie dat dan wel was en zag daar tot haar grote hilariteit alleen haar eigen naam staan.

Aangemoedigd door het feit dat deze vriendin het aandurfde om zich in te schrijven bij een datingsite, deed een andere vriendin dat ook. Tien minuten nadat ze haar profiel op actief had gezet kreeg ze al een reactie. Ze schrok zich gek en in grote paniek zette ze haar profiel een paar minuten later weer op inactief. Haar online-dating avontuur duurde bij elkaar dus nog geen kwartier. Zij vertelde dit weer aan een goede vriend die opbiechtte dat hij eens een date had gehad met een vrouw tegen wie hij een beetje stoer deed. Hij vertelde haar dat hij wel 300 unieke bezoekers op zijn pagina had gehad. De vrouw wist niet hoe je dit kon zien dus, ridder als hij was, hielp hij haar daarmee. Zij bleek 3000 unieke bezoekers te hebben gehad. Daar ga je dan met je gepoch.

En wat nou als je als vrouw denkt een leuke man te hebben ontmoet en het blijkt dat het er zo één is die kalenders van blote meiden in zijn kantoortje heeft hangen. Sterker nog, door het tv-programma ‘Meer voor mannen’ van Maxim Hartman ontdekte mijn nicht dat er iemand op haar werk borsten en billen uitknipt uit oude billen- en borstenkalenders en ze op het plafond van zijn werkplek plakt. Sinds ze dat weet kan ze de man niet meer zien zonder dat ze er aan moet denken dat hij thuis, met het puntje van zijn tong uit zijn mond en een piepklein hobbyschaartje in zijn grote handen (zo één waar sommige vrouwen theezakjes-kaarten mee maken) de naakte vrouwen aan het uitknippen is. Voor haar een goudmijn om de man nog lang mee te plagen. Ze confronteert hem er regelmatig mee door hem indringend aan te kijken en een knipbeweging met haar vingers te maken.

Hoe dan ook, het valt niet mee om een goeie vent te vinden als je rond de veertig á vijftig bent maar dat het mijn vriendinnen gaat lukken daar ben ik zeker van, het zijn namelijk zulke leuke, lieve en mooie vrouwen. Ik zou het wel weten als ik een vrijgezelle man was!

(Klik hier op ‘Nog meer voor mannen’ om de billen en borstenman te zien vanaf ongeveer minuut 4.27)

Origineel van de foto vind je hier

Origineel van de foto vind je hier

 

 

1 reactie

Het zal je kind maar zijn

Het neerstorten van het vliegtuig in de Franse Alpen kwam bij mij hard binnen. Dagelijks sterven er velen op allerlei nare manieren, dat weet ik ook wel maar zo een heel vliegtuig met 150 mensen tegelijk is toch altijd een schok. Vooral toen ik hoorde dat er een groepje leerlingen van een middelbare school bij zat. De kinderen hadden voor de Spaanse les die zij volgden een reisje naar Spanje gemaakt en gingen weer op weg naar huis. Enkele jaren terug was het mijn zoon die een soortgelijk reisje had gemaakt en ik weet nog hoe blij ik was dat ik hem na die reis weer onder mijn vleugels had. Dat weet ik omdat ik bij elke reis die mijn kinderen maken blij ben dat ik ze heelhuids terug zie. De ouders van de kinderen in het gecrashte vliegtuig zagen hun ergste nachtmerrie waarheid worden en mijn hart huilde voor ze.

De nachtmerrie werd nog een tikje erger door de wetenschap dat dit niet zomaar vette pech was. De co-piloot had hoogstwaarschijnlijk het toestel laten neerstorten. Waarschijnlijk had de jonge man psychische klachten gehad en mijn hart huilde ook een beetje voor hem. Zijn beslissing kan nooit met voorbedachten rade gemaakt zijn. Hij heeft niet kunnen weten dat zijn collega naar de wc zou moeten, net boven de Alpen. Het moet een momentopname zijn geweest. Een ogenblik van diepe radeloosheid, van een inktzwart gevoel.

Hebben er niet velen, op enig moment in het leven, het gevoel gehad van al het gedoe af te willen zijn? Een gevoel van: “als ik nu mijn auto tegen deze muur zet, is het voorbij”. Zelf heb ik als depressieve puber wel eens bij een spoorweg gestaan met het idee mijn leven te beëindigen. Het was net uit met mijn vriendje en ik dacht dat het nooit meer goed zou komen met mij. Gelukkig kon ik nog bedenken hoeveel mensen ik met mij mee zou sleuren in mijn ellende als ik mij voor de trein zou werpen.

Helaas had de co-piloot dat vermogen niet meer en ook daar kan ik mij iets bij voorstellen. Van mensen om mij heen, die wel eens depressief zijn geweest, weet ik dat er in zo een periode niets meer kleur heeft. Alles is grijs en van plastic. Niets doet er meer toe. Er is geen gevoel meer dan alleen het gevoel van een ondraaglijke uitzichtloosheid. Hij wist misschien dat er aan zijn grote liefde, het vliegen, een einde zou komen en dacht te weten dat het nooit meer goed zou komen met hem.

Misschien had hij gelijk, misschien ook niet. Met mij is het meer dan goed gekomen na dat absolute dieptepunt en ik hoop dat het ook weer goed gaat komen voor al die vaders, moeders, broers, zussen en alle andere geliefden van de inzittenden. Ook hoop ik dat de ouders van de co-piloot op een dag het leven weer een beetje leuk gaan vinden want ook met hen heb ik het te doen. Het zal je kind maar zijn die dit op zijn geweten heeft.

Origineel: http://pixabay.com/nl/triest-depressief-depressie-505857/

Origineel van deze foto is hier te vinden

Een reactie plaatsen

Revolutie

Steeds vaker dringt zich de laatste tijd een vraag bij mij op. De vraag die iedere keer weer in mijn hoofd weergalmt, wordt luider en luider. Het is alsof de vraag in mijn hoofd geschreeuwd wordt. Het frustrerende aan deze vraag is dat ik het antwoord denk te weten en het tegelijkertijd ook niet snap. De vraag laat zich niet langer negeren. Soms zwakt het geschreeuw een beetje af maar deze week werd het weer erger.

Op het nieuws was ABN-AMRO topman Gerrit Zalm, met droge ogen aan het vertellen dat het volkomen gerechtvaardigd was dat de andere bestuurders een loonsverhoging kregen omdat de arme schatten hun bonussen moeten missen. En de aandeelhouders hadden het goedgekeurd en de raad van bestuur vond het ook goed en het was volgens een afspraak die in 2009 gemaakt was en die ton loonsverhoging was maar één derde van wat er ooit was afgesproken toen ze hun aanstelling kregen. De lieverds, ik moest een traantje wegpinken.

Het traantje was voor onze ex-verstandige, ex-keurige, ex-alles-onder-controle, ex-minister Zalm. Wat is er met deze man gebeurt dat hij ons zonder te knipperen durft te vertellen dat er bankbestuurders zijn die in deze tijd, na alles wat er gebeurd is, honderdduizend euro verhóging krijgen van hun al achterlijk hoge inkomen.

Heeft de beste Gerrit dan niet in de gaten dat wij, de grote massa die van nog geen fractie van dit bedrag moet zien rond te komen, dit betalen? Dat de reden dat deze mensen geen bonus meer kregen was, dat er bijna geen banken meer overeind stonden? En dat wij, het gepeupel, toen de boel hebben gered van het belastinggeld dat wij hebben opgebracht met onze zuurverdiende, in jaren niet verhoogde salarissen? Snappen deze beste jongen en al die andere bankvriedjes dan niet dat ze nog steeds door het stof moeten omdat ze ons allen ondeugdelijke producten hebben aangesmeerd? Producten waar wij, de mensen met een heel gewoon baantje of degenen die hun gewone baantje kwijt zijn door al dat gelazer, veel geld aan kwijt zijn geraakt en waar wij nog maandelijks voor moeten bloeden?

Vanuit mijn tenen begon de vraag weer op te borrelen. Als een luchtbel die uit de fles van een diepzeeduiker werd het groter en groter naarmate het steeg. Bozer en bozer werd ik en schreeuwde naar de TV: WAAROM KOMEN WE NIET MET ZIJN ALLEN IN OPSTAND?

Het gaat niet gebeuren, ik weet het, dit waait weer over en we gaan weer met zijn allen door waar we mee bezig waren. We pikken het allemaal en zo gaat het maar door. De bankenmannetjes in hun dure schijnwereldje laten de schijtstorm overwaaien en gaan gewoon weer door met de rest van de wereld een poot uit draaien. De massa morrelt maar laat alles uiteindelijk toe omdat we het ondanks alles nog best wel goed hebben. Maar ik wil een revolutie.

Origineel plaatje: pixabay.com

Origineel plaatje: pixabay.com

Een reactie plaatsen

Trein

De cursusdag was een pittige dag geweest. De 4 P’s van het één hadden ieder weer 8 aspecten die onderling weer bestonden uit 5 processen en dat alles in half Engelse en half in slecht Nederlands vertaalde termen. Heus interessant maar best wat veel. Vermoeid stapte ik de trein in en nam plaats. Veel autobezitters zullen niet snel de trein nemen maar als ik rond het spitsuur in een grote stad moet zijn vind ik het heerlijk om de stress van het hectische verkeer te vermijden.

Mijn tas zette ik op de lege plek naast mij, deed mijn oordopjes in en koos een afspeellijst in Spotify met de veelbelovende naam Meep-Stoner/doom. Af en toe is mijn brein alleen tot stilstand te brengen door keiharde muziek te draaien. Het verjaagt de muizenissen in mijn hoofd.

Zo ontstond er weer ruimte voor interesse in wat er om mij heen gebeurde. Niet gehinderd door bijgeluiden bekeek ik de mensen in mijn coupé. Naast mij, aan de andere kant van het gangpad, zaten een man en een vrouw tegenover elkaar. Zij hadden grote koffers bij zich. De vrouw legde haar voet verleidelijk bij de man op schoot en keek hem glimlachend aan. Om hen heen hing een aura van vrijheid zoals alleen verliefde mensen die een heerlijke reis hebben gemaakt kunnen hebben.

Op het volgende station stapte er een groep studenten in die een paar banken verderop, schuin vóór mij plaatsnamen. Onder hen bevond een jongen die een paar jaar terug regelmatig bij mij over de vloer kwam omdat hij een vriend van mijn zoon was. Hij was lekker aan het lachen met de jonge mensen uit zijn gezelschap en zag mij niet. Dat was prima. De vriendelijke knul had zich misschien verplicht gevoeld om met mij een praatje te houden. Daar had ik geen behoefte aan en hij waarschijnlijk ook niet.

Op het tegenovergestelde bankje voor mij nam een fragiele jonge Aziatische vrouw plaats. Ze had een jongetje van hooguit een jaar of vier bij zich met een fluoriserend groen jack aan. Zodra de trein ging rijden installeerde het jochie zich met het lijfje en de opgetrokken beentjes op de ene zitplaats en zijn ronde hoofdje met kortgeknipt haar op de schoot van zijn moeder. Met rode blosjes op zijn wangen en een open mondje lag hij te slapen zodra de trein in beweging kwam. Bij het volgende station werd er iets omgeroepen. Het knulletje schrok wakker, keek of zijn moeder er nog was sliep weer verder. Hoe heerlijk is de wereld als die nog alleen maar uit je moeder bestaat. De jonge vrouw en ik glimlachten naar elkaar.

De eindbestemming van de trein was tevens mijn woonplaats. Ik plopte de oordopjes uit mijn oren en liet de geluiden van de buitenwereld weer toe. Volkomen ontspannen liep ik naar de uitgang en kwam tot de conclusie dat de trein een heerlijk vervoermiddel is. Als hij rijdt tenminste.

 earphone

Een reactie plaatsen

Internationale vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag. Het zou bijna niet meer opvallen tussen alle andere dagen die er tegenwoordig zijn. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een dag van. Zo schijnt er zelfs een dag van het naakt tuinieren te zijn (2 mei mocht er iemand in geinteresseerd zijn). Toch is het een dag die boven alle andere dagen uit de meeste aandacht verdient als het aan mij ligt.

Om mij heen hoor ik geluiden als: “is dat nou nog wel nodig?” en er worden zelfs flauwe grappen over gemaakt die doen vermoeden dat de grappenmakers het als een soort Moederdag zien. Zo van: geef je vrouw een bloemetje op die dag en dan zijn we allemaal weer tevreden.

Ook in Nederland is aandacht voor seksegelijkheid nog nodig. Juridisch gezien zijn er hier gelijke rechten voor iedereen. In de praktijk is dat nog niet altijd zo. Ik heb er heus wel vertrouwen in dat het ooit goed gaat komen maar zolang dat nog niet zo is moeten we met zijn allen waakzaam blijven. Er zijn nog te veel mensen die moeten beseffen dat gelijke behandeling niet alleen ten goede komt aan de voorheen ongelijk behandelde maar dat iedereen er voordeel van heeft.

Deze week kwam het CBS met de mededeling dat voltijds werkende moeders even vaak een managementfunctie hebben als voltijdswerkende vaders maar dat het totaal aantal vrouwen in het management achterblijft doordat zij vaker er voor kiezen om in deeltijd te gaan werken als zij kinderen krijgen. Hier zou gemakkelijk de conclusie uit getrokken kunnen worden dat vrouwen het over zichzelf af roepen dat ze minder carrièrekansen hebben door in deeltijd te gaan werken. Die conclusie is te kort door de bocht. Je zou ook kunnen concluderen dat het systeem waarin werkenden zich bewegen niet klopt en dat ook mannen er voordeel van hebben als deeltijdwerk niet langer gezien wordt als onvolwaardig.

Maar zelfs als je zou vinden dat de Nederlandse vrouw geen eigen dag nodig heeft: het heet niet voor niets internationale vrouwendag. De landen waar geen verschillen zijn in de behandeling van man en vrouw zijn helaas nog op één hand te tellen. In de rest van de wereld is het triest gesteld met vrouwenrechten. Dat varieert van verschillen in beloning voor arbeid tot totale onderdrukking. Het is precies om die reden dat we bij deze dag stil moeten staan en vanuit onze vrijheid hulp moeten bieden aan vrouwen over de hele wereld.

We moeten zorgen dat meisjes toegang tot onderwijs krijgen maar ook dat jongetjes onderwezen worden dat meisjes hun gelijke zijn ook al krijgen zij thuis een ander voorbeeld. Er zijn nog veel moedige vrouwen én mannen nodig die vechten voor het recht van een ieder om mens te zijn en zolang die er zijn is er een kans op verandering. Maar zolang er nog miljoenen vrouwen zijn die als minderwaardig worden behandeld is internationale vrouwendag hard nodig.

 Overzicht uit 2011 hoe het op de wereld is gesteld met de rechten van de vrouw:
"Women status world map 2011" by User:Obotlig - This map was created with GunnMapGunnMap was created by Arthur Gunn and is available, free, at http://gunn.co.nz/map/.Please attribute by linking to http://gunn.co.nz/map/.. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons - http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Women_status_world_map_2011.png#mediaviewer/File:Women_status_world_map_2011.png

“Women status world map 2011” by User:Obotlig – This map was created with GunnMapGunnMap was created by Arthur Gunn and is available, free, at http://gunn.co.nz/map/.Please attribute by linking to http://gunn.co.nz/map/.. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons – http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Women_status_world_map_2011.png#mediaviewer/File:Women_status_world_map_2011.png

Meer informatie over genderongelijkheid: http://reports.weforum.org/global-gender-gap-report-2014/