Een reactie plaatsen

Naakt

Het lijkt zo mooi. In eerste instantie denk je: “Goeie actie!” en toch irriteert het. Van die tegenacties die je op de sociale media tegenkomt. Je kent ze wel, van die berichten dat een fotograaf vindt dat er te veel perfecte vrouwen te zien zijn in reclames en dan ‘echte’ lingeriemodellen fotografeert. Vrouwen met littekens, tattoos, striae en vooral vrouwen die vol en rond zijn. Kortom vrouwen zoals ze er in het echt uitzien als tegenhanger tegenover de perfecte Doutzen Kroezen onder ons.

Onlangs had een textielgigant ook zo een actie. Om hun lingerie te tonen verschenen er opeens in hun reclame-uitingen vrouwen in alle soorten en maten, dikke vrouwen, dunne vrouwen, vrouwen met of zonder taille, borsten, kont enzovoorts. “Leuk dat ze dat doen”, hoor je dan hier en daar zeggen maar bij mij gaat het er van binnen een beetje van rommelen. Dat rommelt dan een poosje door, totdat er een moment komt dat ik weet wat er mis mee is. En nu, na het een poosje te hebben aangekeken, weet ik het. Het is de irritatie dat vrouwen tentoongesteld moeten worden. Hoe dan ook: ze moeten naakt. Want naakte vrouwen verkoopt. Dus als het niet schaamteloos, als manier gebruikt wordt om een product te verkopen zoals bij de meeste reclames (zet er een schaars gekleed lekker wijf bij en je product verkoopt als een tierelier) dan doen we het onder het mom van sociale betrokkenheid. Twee vliegen in één klap. Je laat als bedrijf zien dat je het goed met de vrouwen voor hebt én ze zijn naakt.

Tegelijkertijd wordt er vrouwen aangepraat dat ze stinken maar als ze nou maar maandverband van merk A gebruiken dan kunnen ze gewoon doordansen en hun kruis in het gezicht van hun danspartner duwen want dat maandverband vangt ‘de geurtjes’ wel op. Want ook als je ongesteld bent en het liefst met een kruik tegen je pijnlijke buik, afstandsbediening van de tv en koekjes onder handbereik, in bed zou liggen, moet je in beweging blijven. Want kijk die mooie dunne meisjes in de reclame sporten toch ook gewoon door? Ook blijken vrouwen een stuk of zeven tekenen van veroudering te hebben. In ieder geval dienen de eerste tekenen van veroudering bestreden te worden. En als een vrouw er achter komt dat het natuurlijk helemaal niet lukt met een middeltje hier en een smeerseltje daar, dan is er tegenwoordig ook de geruststellende reclame voor een instituut wat het hier en daar wel wegspuit of -snijdt.

Want ‘damn, you woman’, waag het niet dikker te worden na de overgang, überhaupt een overgang te hebben, te verouderen, haar te hebben op een andere plek dan op je hoofd (wat natuurlijk wel een prachtige volle bos moet zijn), te stinken of jezelf een paar dagen rust te gunnen als je menstrueert. En als je dat wel allemaal doet dan exploiteren we je onder de noemer van: kijk eens wat goed wij zijn dat wij die lelijke wijfies ook laten zien.

Maar vooral: Naakt zal je zijn!

Originele foto via wikipedia

Originele foto via wikipedia

Een reactie plaatsen

Jammer

Een kind is een wezen wat tijdelijk bij je is, waarbij jij het voorrecht en de heilige plicht hebt om het te begeleiden naar een volwassen en zelfstandig bestaan. Op het moment dat je er voor kiest om een kind in je leven toe te laten, op wat voor manier dan ook, is dat je allerbelangrijkste taak in het leven geworden.

Kun je die taak redelijkerwijs volbrengen als je 65 bent en je bent in verwachting van een vierling? Misschien, maar met de gemiddelde levensverwachting van 82,8 voor een vrouw is dat wel heel krap berekend. De vrouw die deze week daarmee het nieuws haalde neemt dus bewust het risico dat ze haar taak niet kan volbrengen. Nog afgezien of ze die leeftijd in goede gezondheid bereikt en niet al veel eerder hulpbehoevend of dement als een deur wordt.

Daarnaast is het voor een kind niet altijd fijn om oude ouders te hebben. Dat weet ik omdat ik de laatste in de rij van vijf was en ik als puber niet zoveel aan kon met ouders die geboren waren in de jaren twintig. Niet dat ik ze ook maar iets verwijt, ze hebben alles gedaan wat in hun vermogen lag en ik ben in ieder geval opgegroeid in de wetenschap dat zij mij nooit een veilig thuis zouden ontzeggen. Ik wist altijd diep van binnen dat er, hoe gek ik het ook maakte, voor mij een paar warme armen zouden zijn om mij op te vangen zo lang ik nog niet op eigen benen kon staan.

Hoe anders is het voor sommigen van de vrienden van mijn kinderen. Lieve, leuke en intelligente jongens en meiden die te horen krijgen dat zij thuis niet langer welkom zijn. Hun ‘misdaden’ bestaan uit wiet roken, te laat thuis komen of hun school niet afmaken. Waarbij dat laatste vaak nog komt omdat de ouders met donder en geweld willen dat het kind een niveau hoger doet dan het eigenlijk aan kan. Mijn hart breekt als ik zie hoe ze het dan maar moeten uitzoeken. Hoe kun je als ouder je kind zo in de steek laten omdat het niet aan jouw verwachtingen voldoet. Verwachtingen die je in eerste plaats al niet had moeten hebben. Bij het begeleiden van een kind naar de volwassenheid hoort stimuleren en motiveren maar nooit verwachten. Daarbij is het de kunst om het kind in vrijheid zijn eigen keuzes te laten maken op basis van de informatie die jij aanreikt en daarbij je eigen angsten soms opzij te zetten.

Gelukkig is de zelfredzaamheid van deze kinderen groot en de meesten vinden hun weg wel weer maar jammer is het wel. Jammer dat zij de veiligheid van een onvoorwaardelijk thuis moeten missen maar ook jammer voor die ouders die een inspirerende fase van hun kinderen zullen missen. De sufferds!

Foto van Lewis Hine, Newsies smoking at Skeeter's Branch, St. Louis, 1910. Licensed under Public Domain via Wikimedia Commons

Foto van Lewis Hine, Newsies smoking at Skeeter’s Branch, St. Louis, 1910. Licensed under Public Domain via Wikimedia Commons

Een reactie plaatsen

Online daten

Op het pad van online daten heb ik mij nog nooit begeven. Dat komt, ik ben nogal saai. Tegen alle trends in ben ik al ruim dertig jaar met dezelfde man. Tot grote tevredenheid van beide kanten overigens. (Terwijl ik dit schrijf besef ik hoe saai ‘tot grote tevredenheid’ klinkt). Als ik niet zo tevreden was geweest had ik mij natuurlijk kunnen inschrijven bij een datingsite als Secondlove maar hoe tevreden ik ook ben met mijn lief, één man in mijn leven vind ik al ingewikkeld genoeg.

Hoe anders is het voor mijn gescheiden vriendinnen. Stuk voor stuk leuke, lieve en prachtige vrouwen in een leeftijdscategorie waarin het lastig is om een leuke vent tegen te komen. Na een teleurstellende ervaring met een stomkop die haar beloog en bedroog besloot één van mijn vriendinnen zich in te schrijven bij een datingsite voor een bepaalde doelgroep. Dat was eerst wel wat confronterend geweest want toen ze de gewenste leeftijdscategorie moest invullen wilde ze eigenlijk 35-45 invullen, tot ze besefte dat ze zelf daar niet meer binnen viel. Na veel gewik en geweeg lukte het haar toch om een leuk profiel op de site te zetten. Even later was ze nieuwsgierig of er al wat mee gebeurt was en bezocht de site. Ze zag tot haar grote opwinding dat er één persoon online was. Ze klikte om te zien wie dat dan wel was en zag daar tot haar grote hilariteit alleen haar eigen naam staan.

Aangemoedigd door het feit dat deze vriendin het aandurfde om zich in te schrijven bij een datingsite, deed een andere vriendin dat ook. Tien minuten nadat ze haar profiel op actief had gezet kreeg ze al een reactie. Ze schrok zich gek en in grote paniek zette ze haar profiel een paar minuten later weer op inactief. Haar online-dating avontuur duurde bij elkaar dus nog geen kwartier. Zij vertelde dit weer aan een goede vriend die opbiechtte dat hij eens een date had gehad met een vrouw tegen wie hij een beetje stoer deed. Hij vertelde haar dat hij wel 300 unieke bezoekers op zijn pagina had gehad. De vrouw wist niet hoe je dit kon zien dus, ridder als hij was, hielp hij haar daarmee. Zij bleek 3000 unieke bezoekers te hebben gehad. Daar ga je dan met je gepoch.

En wat nou als je als vrouw denkt een leuke man te hebben ontmoet en het blijkt dat het er zo één is die kalenders van blote meiden in zijn kantoortje heeft hangen. Sterker nog, door het tv-programma ‘Meer voor mannen’ van Maxim Hartman ontdekte mijn nicht dat er iemand op haar werk borsten en billen uitknipt uit oude billen- en borstenkalenders en ze op het plafond van zijn werkplek plakt. Sinds ze dat weet kan ze de man niet meer zien zonder dat ze er aan moet denken dat hij thuis, met het puntje van zijn tong uit zijn mond en een piepklein hobbyschaartje in zijn grote handen (zo één waar sommige vrouwen theezakjes-kaarten mee maken) de naakte vrouwen aan het uitknippen is. Voor haar een goudmijn om de man nog lang mee te plagen. Ze confronteert hem er regelmatig mee door hem indringend aan te kijken en een knipbeweging met haar vingers te maken.

Hoe dan ook, het valt niet mee om een goeie vent te vinden als je rond de veertig á vijftig bent maar dat het mijn vriendinnen gaat lukken daar ben ik zeker van, het zijn namelijk zulke leuke, lieve en mooie vrouwen. Ik zou het wel weten als ik een vrijgezelle man was!

(Klik hier op ‘Nog meer voor mannen’ om de billen en borstenman te zien vanaf ongeveer minuut 4.27)

Origineel van de foto vind je hier

Origineel van de foto vind je hier

 

 

1 reactie

Het zal je kind maar zijn

Het neerstorten van het vliegtuig in de Franse Alpen kwam bij mij hard binnen. Dagelijks sterven er velen op allerlei nare manieren, dat weet ik ook wel maar zo een heel vliegtuig met 150 mensen tegelijk is toch altijd een schok. Vooral toen ik hoorde dat er een groepje leerlingen van een middelbare school bij zat. De kinderen hadden voor de Spaanse les die zij volgden een reisje naar Spanje gemaakt en gingen weer op weg naar huis. Enkele jaren terug was het mijn zoon die een soortgelijk reisje had gemaakt en ik weet nog hoe blij ik was dat ik hem na die reis weer onder mijn vleugels had. Dat weet ik omdat ik bij elke reis die mijn kinderen maken blij ben dat ik ze heelhuids terug zie. De ouders van de kinderen in het gecrashte vliegtuig zagen hun ergste nachtmerrie waarheid worden en mijn hart huilde voor ze.

De nachtmerrie werd nog een tikje erger door de wetenschap dat dit niet zomaar vette pech was. De co-piloot had hoogstwaarschijnlijk het toestel laten neerstorten. Waarschijnlijk had de jonge man psychische klachten gehad en mijn hart huilde ook een beetje voor hem. Zijn beslissing kan nooit met voorbedachten rade gemaakt zijn. Hij heeft niet kunnen weten dat zijn collega naar de wc zou moeten, net boven de Alpen. Het moet een momentopname zijn geweest. Een ogenblik van diepe radeloosheid, van een inktzwart gevoel.

Hebben er niet velen, op enig moment in het leven, het gevoel gehad van al het gedoe af te willen zijn? Een gevoel van: “als ik nu mijn auto tegen deze muur zet, is het voorbij”. Zelf heb ik als depressieve puber wel eens bij een spoorweg gestaan met het idee mijn leven te beëindigen. Het was net uit met mijn vriendje en ik dacht dat het nooit meer goed zou komen met mij. Gelukkig kon ik nog bedenken hoeveel mensen ik met mij mee zou sleuren in mijn ellende als ik mij voor de trein zou werpen.

Helaas had de co-piloot dat vermogen niet meer en ook daar kan ik mij iets bij voorstellen. Van mensen om mij heen, die wel eens depressief zijn geweest, weet ik dat er in zo een periode niets meer kleur heeft. Alles is grijs en van plastic. Niets doet er meer toe. Er is geen gevoel meer dan alleen het gevoel van een ondraaglijke uitzichtloosheid. Hij wist misschien dat er aan zijn grote liefde, het vliegen, een einde zou komen en dacht te weten dat het nooit meer goed zou komen met hem.

Misschien had hij gelijk, misschien ook niet. Met mij is het meer dan goed gekomen na dat absolute dieptepunt en ik hoop dat het ook weer goed gaat komen voor al die vaders, moeders, broers, zussen en alle andere geliefden van de inzittenden. Ook hoop ik dat de ouders van de co-piloot op een dag het leven weer een beetje leuk gaan vinden want ook met hen heb ik het te doen. Het zal je kind maar zijn die dit op zijn geweten heeft.

Origineel: http://pixabay.com/nl/triest-depressief-depressie-505857/

Origineel van deze foto is hier te vinden

Een reactie plaatsen

Revolutie

Steeds vaker dringt zich de laatste tijd een vraag bij mij op. De vraag die iedere keer weer in mijn hoofd weergalmt, wordt luider en luider. Het is alsof de vraag in mijn hoofd geschreeuwd wordt. Het frustrerende aan deze vraag is dat ik het antwoord denk te weten en het tegelijkertijd ook niet snap. De vraag laat zich niet langer negeren. Soms zwakt het geschreeuw een beetje af maar deze week werd het weer erger.

Op het nieuws was ABN-AMRO topman Gerrit Zalm, met droge ogen aan het vertellen dat het volkomen gerechtvaardigd was dat de andere bestuurders een loonsverhoging kregen omdat de arme schatten hun bonussen moeten missen. En de aandeelhouders hadden het goedgekeurd en de raad van bestuur vond het ook goed en het was volgens een afspraak die in 2009 gemaakt was en die ton loonsverhoging was maar één derde van wat er ooit was afgesproken toen ze hun aanstelling kregen. De lieverds, ik moest een traantje wegpinken.

Het traantje was voor onze ex-verstandige, ex-keurige, ex-alles-onder-controle, ex-minister Zalm. Wat is er met deze man gebeurt dat hij ons zonder te knipperen durft te vertellen dat er bankbestuurders zijn die in deze tijd, na alles wat er gebeurd is, honderdduizend euro verhóging krijgen van hun al achterlijk hoge inkomen.

Heeft de beste Gerrit dan niet in de gaten dat wij, de grote massa die van nog geen fractie van dit bedrag moet zien rond te komen, dit betalen? Dat de reden dat deze mensen geen bonus meer kregen was, dat er bijna geen banken meer overeind stonden? En dat wij, het gepeupel, toen de boel hebben gered van het belastinggeld dat wij hebben opgebracht met onze zuurverdiende, in jaren niet verhoogde salarissen? Snappen deze beste jongen en al die andere bankvriedjes dan niet dat ze nog steeds door het stof moeten omdat ze ons allen ondeugdelijke producten hebben aangesmeerd? Producten waar wij, de mensen met een heel gewoon baantje of degenen die hun gewone baantje kwijt zijn door al dat gelazer, veel geld aan kwijt zijn geraakt en waar wij nog maandelijks voor moeten bloeden?

Vanuit mijn tenen begon de vraag weer op te borrelen. Als een luchtbel die uit de fles van een diepzeeduiker werd het groter en groter naarmate het steeg. Bozer en bozer werd ik en schreeuwde naar de TV: WAAROM KOMEN WE NIET MET ZIJN ALLEN IN OPSTAND?

Het gaat niet gebeuren, ik weet het, dit waait weer over en we gaan weer met zijn allen door waar we mee bezig waren. We pikken het allemaal en zo gaat het maar door. De bankenmannetjes in hun dure schijnwereldje laten de schijtstorm overwaaien en gaan gewoon weer door met de rest van de wereld een poot uit draaien. De massa morrelt maar laat alles uiteindelijk toe omdat we het ondanks alles nog best wel goed hebben. Maar ik wil een revolutie.

Origineel plaatje: pixabay.com

Origineel plaatje: pixabay.com

Een reactie plaatsen

Trein

De cursusdag was een pittige dag geweest. De 4 P’s van het één hadden ieder weer 8 aspecten die onderling weer bestonden uit 5 processen en dat alles in half Engelse en half in slecht Nederlands vertaalde termen. Heus interessant maar best wat veel. Vermoeid stapte ik de trein in en nam plaats. Veel autobezitters zullen niet snel de trein nemen maar als ik rond het spitsuur in een grote stad moet zijn vind ik het heerlijk om de stress van het hectische verkeer te vermijden.

Mijn tas zette ik op de lege plek naast mij, deed mijn oordopjes in en koos een afspeellijst in Spotify met de veelbelovende naam Meep-Stoner/doom. Af en toe is mijn brein alleen tot stilstand te brengen door keiharde muziek te draaien. Het verjaagt de muizenissen in mijn hoofd.

Zo ontstond er weer ruimte voor interesse in wat er om mij heen gebeurde. Niet gehinderd door bijgeluiden bekeek ik de mensen in mijn coupé. Naast mij, aan de andere kant van het gangpad, zaten een man en een vrouw tegenover elkaar. Zij hadden grote koffers bij zich. De vrouw legde haar voet verleidelijk bij de man op schoot en keek hem glimlachend aan. Om hen heen hing een aura van vrijheid zoals alleen verliefde mensen die een heerlijke reis hebben gemaakt kunnen hebben.

Op het volgende station stapte er een groep studenten in die een paar banken verderop, schuin vóór mij plaatsnamen. Onder hen bevond een jongen die een paar jaar terug regelmatig bij mij over de vloer kwam omdat hij een vriend van mijn zoon was. Hij was lekker aan het lachen met de jonge mensen uit zijn gezelschap en zag mij niet. Dat was prima. De vriendelijke knul had zich misschien verplicht gevoeld om met mij een praatje te houden. Daar had ik geen behoefte aan en hij waarschijnlijk ook niet.

Op het tegenovergestelde bankje voor mij nam een fragiele jonge Aziatische vrouw plaats. Ze had een jongetje van hooguit een jaar of vier bij zich met een fluoriserend groen jack aan. Zodra de trein ging rijden installeerde het jochie zich met het lijfje en de opgetrokken beentjes op de ene zitplaats en zijn ronde hoofdje met kortgeknipt haar op de schoot van zijn moeder. Met rode blosjes op zijn wangen en een open mondje lag hij te slapen zodra de trein in beweging kwam. Bij het volgende station werd er iets omgeroepen. Het knulletje schrok wakker, keek of zijn moeder er nog was sliep weer verder. Hoe heerlijk is de wereld als die nog alleen maar uit je moeder bestaat. De jonge vrouw en ik glimlachten naar elkaar.

De eindbestemming van de trein was tevens mijn woonplaats. Ik plopte de oordopjes uit mijn oren en liet de geluiden van de buitenwereld weer toe. Volkomen ontspannen liep ik naar de uitgang en kwam tot de conclusie dat de trein een heerlijk vervoermiddel is. Als hij rijdt tenminste.

 earphone

Een reactie plaatsen

Internationale vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag. Het zou bijna niet meer opvallen tussen alle andere dagen die er tegenwoordig zijn. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een dag van. Zo schijnt er zelfs een dag van het naakt tuinieren te zijn (2 mei mocht er iemand in geinteresseerd zijn). Toch is het een dag die boven alle andere dagen uit de meeste aandacht verdient als het aan mij ligt.

Om mij heen hoor ik geluiden als: “is dat nou nog wel nodig?” en er worden zelfs flauwe grappen over gemaakt die doen vermoeden dat de grappenmakers het als een soort Moederdag zien. Zo van: geef je vrouw een bloemetje op die dag en dan zijn we allemaal weer tevreden.

Ook in Nederland is aandacht voor seksegelijkheid nog nodig. Juridisch gezien zijn er hier gelijke rechten voor iedereen. In de praktijk is dat nog niet altijd zo. Ik heb er heus wel vertrouwen in dat het ooit goed gaat komen maar zolang dat nog niet zo is moeten we met zijn allen waakzaam blijven. Er zijn nog te veel mensen die moeten beseffen dat gelijke behandeling niet alleen ten goede komt aan de voorheen ongelijk behandelde maar dat iedereen er voordeel van heeft.

Deze week kwam het CBS met de mededeling dat voltijds werkende moeders even vaak een managementfunctie hebben als voltijdswerkende vaders maar dat het totaal aantal vrouwen in het management achterblijft doordat zij vaker er voor kiezen om in deeltijd te gaan werken als zij kinderen krijgen. Hier zou gemakkelijk de conclusie uit getrokken kunnen worden dat vrouwen het over zichzelf af roepen dat ze minder carrièrekansen hebben door in deeltijd te gaan werken. Die conclusie is te kort door de bocht. Je zou ook kunnen concluderen dat het systeem waarin werkenden zich bewegen niet klopt en dat ook mannen er voordeel van hebben als deeltijdwerk niet langer gezien wordt als onvolwaardig.

Maar zelfs als je zou vinden dat de Nederlandse vrouw geen eigen dag nodig heeft: het heet niet voor niets internationale vrouwendag. De landen waar geen verschillen zijn in de behandeling van man en vrouw zijn helaas nog op één hand te tellen. In de rest van de wereld is het triest gesteld met vrouwenrechten. Dat varieert van verschillen in beloning voor arbeid tot totale onderdrukking. Het is precies om die reden dat we bij deze dag stil moeten staan en vanuit onze vrijheid hulp moeten bieden aan vrouwen over de hele wereld.

We moeten zorgen dat meisjes toegang tot onderwijs krijgen maar ook dat jongetjes onderwezen worden dat meisjes hun gelijke zijn ook al krijgen zij thuis een ander voorbeeld. Er zijn nog veel moedige vrouwen én mannen nodig die vechten voor het recht van een ieder om mens te zijn en zolang die er zijn is er een kans op verandering. Maar zolang er nog miljoenen vrouwen zijn die als minderwaardig worden behandeld is internationale vrouwendag hard nodig.

 Overzicht uit 2011 hoe het op de wereld is gesteld met de rechten van de vrouw:
"Women status world map 2011" by User:Obotlig - This map was created with GunnMapGunnMap was created by Arthur Gunn and is available, free, at http://gunn.co.nz/map/.Please attribute by linking to http://gunn.co.nz/map/.. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons - http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Women_status_world_map_2011.png#mediaviewer/File:Women_status_world_map_2011.png

“Women status world map 2011” by User:Obotlig – This map was created with GunnMapGunnMap was created by Arthur Gunn and is available, free, at http://gunn.co.nz/map/.Please attribute by linking to http://gunn.co.nz/map/.. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons – http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Women_status_world_map_2011.png#mediaviewer/File:Women_status_world_map_2011.png

Meer informatie over genderongelijkheid: http://reports.weforum.org/global-gender-gap-report-2014/

Een reactie plaatsen

Zolder

Zoonlief is sinds een maand of drie het huis uit en hoewel hij in het begin nog dacht dat zijn thuis bij ons was, is in die korte tijd zijn kamer in Amsterdam de plek geworden waar hij zich het fijnste voelt. Dochterlief staat te trappelen om zijn grote zolderkamer in te nemen.

Een goed moment dus om daar eens goed op te gaan ruimen. Achter de knieschotten heeft zich in de loop der tijd een verzameling oude zooi opgebouwd waar zeker de helft van weg kan. Niet te geloven wat wij allemaal bewaard hebben. Een grote tas vol oude muizen, routers, telefoondraadjes en rare stekkertjes bijvoorbeeld. Doosjes van telefoons die allang zijn gaan hemelen. Oude administratie die volgens de wet al lang een keer vernietigd had mogen worden. Weg ermee! Het moet van mijn bochel af.

Onvermijdelijk kom je zo ook veel herinneringen tegen. Een grote zak vol knuffels van de kinderen, de enorme hoeveelheid lego waarmee mijn zoon inmiddels een eigen huis zou kunnen bouwen (zeker van de waarde die het vertegenwoordigt), tekeningen die ze voor me gemaakt hebben en natuurlijk dozen vol foto’s. Voor je het weet zit je dan een halve middag foto’s te bekijken in plaats van verder op te ruimen. Een bezigheid waar ik niet alleen maar blij van word.

Natuurlijk zijn er de foto’s van mijn kinderen in alle leeftijden en smelt ik bij het zien van hoe schattig ze waren. Verbazingwekkend dat mijn prachtige tienerdochter en prachtige volwassen zoon, ooit die kleine baby’s waren. Ook zijn er een half miljoen plaatjes van huisdieren die we in al die jaren hebben gehad waar ik vertederd van raak. Maar soms voel ik de pijn die er achter een afbeelding schuil gaat. De pijn van die vrouw die net bevallen was en zich zo beroerd voelde door een uitgeput lichaam in combinatie met een huilbaby, de pijn van het verlies van mijn lieve nicht die maar 23 jaar mocht worden. Ik zie mezelf als tiener en weet hoe depressief ik was. Wat vond ik mezelf stom en lelijk, wat had  ik daar ongelijk in en wat heeft het lang geduurd voordat ik mijn waarde kon zien.

De foto’s zijn weer opgeborgen achter de schotten. Er komt een dag dat ik ze echt uit ga zoeken. Dan blijft misschien nog maar de helft over omdat er ook veel plaatjes tussen zitten van al lang vergeten landschappen en surfers of skiërs die niet meer dan een stipje aan de horizon zijn, zodat je niet kunt zien wie het was. In het pré-digitale fototijdperk werd nu eenmaal alles afgedrukt, ook de missers. Het zal nog wel even duren voordat ik daar tijd voor heb, waarschijnlijk pas als ook mijn dochter uitvliegt en de zolder weer mijn domein wordt.

fotoalbum

Een reactie plaatsen

Iets

Vroeger vond ik het nogal stom klinken als iemand zei dat hij niet in een god geloofde maar wel dat er “iets” was. Tegenwoordig vind ik het eigenlijk wel een mooi begrip. Of je nu in God, Allah, Jahweh of het spaghetti monster gelooft maakt niet uit. Als we het nou allemaal “iets” noemen dan zijn we in één klap van een hoop geruzie af.

Zelf doe ik niet aan een geloof, in wat voor vorm dan ook en zolang er geen enkele religie is waarin iedereen echt, maar dan ook echt, gelijk is zul je mij er niet bij vinden. Ook zal ik mezelf niet als atheïst bestempelen. Dat komt: ik hou niet van stempels. Want met stempels is het zo dat je je dan aan allerlei regels moet houden en daar ben ik niet zo goed in. Dus ook als atheïst moet je aan allerlei voorwaarden voldoen. Van atheïsten mag je helemaal nergens in geloven en moet alles door de wetenschap bewezen zijn.

Dat vind ik te kort door de bocht. Uiteindelijk is dat ook een soort religie, een houvast. Het is een manier om met de existentiële angsten om te gaan die je als mens nu eenmaal hebt. Om te kunnen omgaan met het nietige gevoel wat je overvalt als je bedenkt dat wij hier met zijn allen op een klein bolletje in een oneindig heelal zweven.

Liever berust ik in een “niet-weten”. We zijn simpelweg op dit moment niet in staat om met ons walnootje te begrijpen hoe het allemaal echt in elkaar steekt. Misschien gaat dat wel eens gebeuren, als we onszelf voor die tijd niet hebben uitgeroeid. Maar niet in dit leven.

Juist omdat we nog maar zo weinig begrijpen denk ik dat we open moeten staan voor ervaringen en gebeurtenissen die we niet kunnen verklaren. Ervaringen en gebeurtenissen waar we zo graag weer een woord op plakken waardoor we het voor onszelf afbakenen, zodat de één het weer kan afdoen als onzin omdat het niet te bewijzen is en de ander het toeschrijft aan een goddelijke daad. Taal verrijkt ons maar kan ons ook zo vreselijk beperken. Waarom niet gewoon open staan en als een kind observeren wat er gebeurt, als een dier gewoon accepteren wat er is.

Probeer het maar eens. Het is bevrijdend om het een onzekerheid te kunnen laten, om te accepteren dat je nu eenmaal niet in staat bent om alles te kunnen snappen. En als je het “iets” wilt noemen? Lekker doen!

Bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Atlas_of_Peculiar_Galaxies

Bron: Wikipedia

3 reacties

Lot

Al vele jaren koop ik zo af en toe een lot in de staatsloterij. Volkomen onzinnig natuurlijk. De kans dat je een mooie prijs wint is erg klein. Toch kan ik het niet laten om te dromen. Het is niet zo dat ik hoop op een leven vol luxe. Dure merken zeggen mij niet zoveel. Misschien een ander huis met mijn gedroomde boeren woonkeuken maar ook dat hoeft niet overdreven groot of met gouden kranen. Hoeveel ruimte heeft een mens werkelijk nodig en uit een gewone kraan komt hetzelfde water.

Wat is dan mijn hang naar het hebben van geld als water? Vrijheid! Vrijheid om geld niet mijn drijfveer te laten zijn om te werken. Vrijheid om de vele ideeën die in mijn drukke hoofd zitten uit te voeren. Ideeën die de wereld een stukje mooier maken. Het zijn stuk voor stuk ideeën waar veel geld voor nodig is om mee te beginnen en het is maar de vraag of er een verdienmodel aan te hangen is. Het zijn ook ideeën waar tijd en energie voor nodig zijn. Ook daar heb ik een groot tekort aan.

Natuurlijk zou ik ook nu soberder kunnen gaan leven en ieder cent die ik over heb in mijn projecten kunnen steken. Ook zou ik er elke minuut vrije tijd aan kunnen besteden maar daarmee gaan mijn ideeën niet van de grond komen. Iedere succesvolle ondernemer weet dat je maar zelden met een kleine investering tot grote winst komt. Dat is niet anders met niet-materiele winst. Bovendien zou ik mijn geliefden tekort doen als ik geen tijd en energie meer voor ze heb.

Geld is niet belangrijk hoor ik mensen soms zeggen. Natuurlijk zijn gezondheid en liefde veel belangrijker, zonder dat heeft geld geen waarde. Maar helaas leven we in een wereld waar zelfs je gezondheid er beter van wordt als je er financieel warmpjes bij zit. En ook liefde komt onder druk te staan als je bankrekening een echoput is. Geld is niet belangrijk als er genoeg van is. Daarom blijf ik dromen dat de hoofdprijs op mijn lot valt. Niet om er een dikkere bankrekening van te krijgen maar om een beetje liefde en gezondheid aan de wereld toe te voegen. Om het lot van anderen te verlichten.

128px-Bingo_card_-_02