Er is iets heel erg mis met onze geneeskunde. Uitzonderingen daar gelaten, kun je het beter ziektebestrijding of medicatiekunde noemen. Dat lijkt op hetzelfde neer te komen maar dat is het niet. Chemotherapie is daar een extreem voorbeeld van. Of het kanker bestrijdt, daar is al veel discussie over maar genezen doet het zeker niet. Genezen doe je pas nadat je deze allesverwoestende behandelingen hebt ondergaan. Prednison is ook zo een paardenmiddel wat symptomen bestrijdt maar wat het predicaat geneesmiddel niet mag dragen. Het maakt meer kapot dan dat het geneest. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Persoonlijk heb ik gelukkig niet zo veel te maken met de medische wereld maar de keren dat het wel zo is dan valt mij steeds op dat er heel gemakkelijk gezwaaid wordt met medicijnen alsof het niets is. Vooral huisartsen hebben er een handje van. Die paar keer dat ik bij een huisarts kwam voor advies of slechts de geruststelling dat er niets ernstigs met mij aan de hand was, werd mij meer dan eens in één gesprek medicijnen aangeboden, terwijl ik duidelijk aangaf dit niet te willen tenzij het zwaar noodzakelijk was.

Ook heb ik meegemaakt dat ik aangaf ’s nachts wakker te liggen als gevolg van het medicijn wat ik voorgeschreven kreeg en dat de (vervangende) huisarts dit keihard ontkende. Na herhaaldelijk verteld te hebben dat ik toch echt duidelijk het verschil voelde wanneer ik het middel al dan niet nam keek ze mij meewarig aan en zei dat het echt niet kon en dat er vast iets anders aan de hand was. Ik vertelde haar dat het niet zo was omdat mijn leven op rolletjes liep en alles juist heel goed met mij ging. Er was op dat moment in mijn leven echt niets waar ik mij druk om maakte. Het lag echt aan het medicijn dat mijn lichaam niet in ruststand wilde. “Tja,” zei ze: “ik wil je natuurlijk niets aanpraten hoor maar ik denk echt dat je van iets anders wakker ligt.” Verdedig je daar maar eens tegen.

Veel huisartsen zijn in mijn ogen pillenvoorschrijver en medicijndoosjesschuivers terwijl er een veel mooiere rol voor ze weggelegd is. Zij zijn het voorportaal naar de veel duurdere ziekenhuiszorg en kunnen voorkomen dat patiënten daar terecht komen door te stimuleren dat men beter voor zichzelf zorgt. Door patiënten op te voeden en door terughoudend te zijn met middelen voor te schrijven en uit te leggen dat het middel soms erger is dan de kwaal en dat het misschien wel de symptomen wegneemt maar niet de oorzaak. Soms zijn medicijnen zijn gewoon nodig maar kan het voorschrijven alsjeblieft wat kritischer?

Het ligt niet alleen aan de artsen. Bij de gemiddelde mens is er ook een raar soort verwachting ontstaan dat als er een gezondheidsprobleem is, dat de arts een pilletje heeft en hopla, alles is opgelost. Zelf overal een puinhoop van maken en dan verwachten dat je door medicatie gezond wordt. Van zowel de kant van de arts als van de patiënt zullen we anders tegen de medische wetenschap aan moeten gaan kijken en ervoor in de plaats echt geneeskunde van moeten maken. Zoals het nu gaat is het hele systeem ernstig ziek.

Medication by Bloodwaltz