• Aan het bladeren: »
  • Home
Een reactie plaatsen

Verkeershufters

Geplaatst door Scillie op 10 februari 2013 in gezin, Levensvragen, Scillie's observaties, Scillie's thoughts

Een vriend van ons, iemand wie een groot deel van zijn leven achter het stuur doorbrengt, reed met zijn auto een voorrangsweg op. Hij zat misschien even met zijn gedachten bij iets wat er die ochtend in zijn gezin had voorgedaan. Op de voorrangsweg reed een auto die hij te laat had gezien. De bestuurder van de auto moest inhouden. Stom, stom, stom, vervelend foutje, verder niets aan de hand. De andere chauffeur meende echter de vriend in te moeten halen, hem te snijden en hem bijna van de weg af te drukken.

Mijn gezin en ik gingen uit eten in Amsterdam. Zoonlief mocht rijden. Hij had nog niet zo lang zijn rijbewijs dus vond ik dat hij zoveel mogelijk meters moest maken. Hoe doe je tenslotte anders rijervaring op? Hij haalde in maar vergat even dat hij terug moest schakelen. Onze toenmalige auto was niet zo een snelle bak dus we kwamen te traag op gang op de linkerbaan. De auto achter ons moest afremmen. Stom, stom, stom, vervelend foutje, verder niets aan de hand. Is mij ook wel eens gebeurd. De chauffeur van de andere auto meende echter ons van rechts in te moeten halen en rakelings langs ons, de linker rijbaan weer op te moeten duiken. Mijn zoon reageerde gelukkig goed maar het had niet veel gescheeld of dit had een heel naar ongeluk kunnen zijn.

Zomaar twee voorbeelden. Vraag er naar en iedereen heeft wel eens iets dergelijks meegemaakt. Ik vraag me dan af wat iemand er toe zet om een hardwerkende vader van een gezin, iemands broer, iemands geliefde, een aardige vent, zo in gevaar te brengen vanwege een verkeerde inschatting. Of in ons geval. Waarom denkt iemand een braaf, normaal gezin bestaande uit papa, mama en twee talentvolle, aardige kinderen (al zeg ik het zelf) de dood in te kunnen jagen vanwege een onhandige zet van een onervaren bestuurder? Wat nou als het echt mis was gegaan. Had zo iemand dan gedacht: “lekker pûh! Jij deed iets fout en nu ben je lekker dood?” Hoe wil iemand dat op zijn geweten hebben? Hoe verantwoord je dat voor jezelf? Of ben je dan gewoon te dom om de gevolgen van je acties te kunnen overzien?

Was het nog een overmoedig broekie geweest dan had ik me daar nog wat bij voor kunnen stellen maar in het eerste geval was het een volwassen kerel en nota bene nog een leraar op een middelbare school. Dat weet ik omdat de vriend in kwestie nogal een opvliegend karakter heeft, de man is gevolgd en hem er op aangesproken heeft. Gelukkig voor de man heeft onze vriend tot tien leren tellen.

Op de weg kom je allerlei chauffeurs tegen: talentloze sukkels, mensen die hun rijbewijs net één dag hebben en automobilisten die meer tijd in hun auto doorbrengen dan met hun partner. Allemaal maken ze fouten. Omdat ze er niks van kunnen, omdat ze nog een groentje zijn of omdat ze met hun hoofd er even niet bij zijn en op de automatische piloot rijden. Geen van deze mensen verdienen de pijn en ellende van een ongeval. Geen van hun verwanten verdienen de straf van hun geliefden te verliezen omdat die de euvele moed hadden om per ongeluk een kleine misstap in het verkeer te maken.

Compassie graag. Ook in het verkeer.

Verkeershufters

Tags: , , , , , , , , , Permalink
Een reactie plaatsen

Autoleed

Geplaatst door Scillie op 3 februari 2013 in gezin, Scillie's observaties, Scillie's thoughts

De aandrijfas van mijn twaalf jaar oude fourwheeldrive was geknapt. Iets wat, zo vertelde mijn steun en toeverlaat van de garage, normaal alleen in de racerij wordt gezien. Dat zette mij toch weer even aan het denken over mijn rijstijl. Het was de zoveelste dure reparatie in korte tijd en er knapte ook iets bij mij. Lang had ik mijn stadstractor kunnen verdedigen. Ik hield nog steeds erg veel van het grommend monster maar nu was de maat vol en mijn portemonnee leeg. Het vonnis was geveld: ‘De Grote Groene Geldverslinder’ moest weg!

De zoektocht naar een andere auto was al een half jaar daarvoor begonnen want mijn lief was al veel eerder klaar geweest met de ‘De Grote Groene Geldverslinder’. Hij had nog net niet geroepen: “hij eruit of ik eruit”. We waren het er over eens dat het niet meer zo een dorstig type moest zijn en omdat we weer tweedehands zouden kopen moest ons nieuwe exemplaar onderhoudsvriendelijk zijn.

We besloten dat het een ‘Rationeel Verstandige Keuze’ moest worden. Dan maar wat kleiner, dan maar een trekhaak en een karretje erachter als we op vakantie gaan. Al snel hadden we een goede gevonden en maakten een proefrit. Mijn aanvankelijke besluitvaardigheid en enthousiasme werden al wat minder standvastig. Ik kon alleen geen argumenten bedenken om het af te blazen en de koop werd gesloten.

Een week later zouden we de auto kunnen halen. In de week die volgde werd ik steeds ongelukkiger, steeds nerveuzer. Ik bekeek elke auto waar ik langsreed en kwam tot de conclusie dat ik echt de verkeerde auto had gekozen en dat we het echt niet zouden gaan redden met dat piepkleine wagentje. Hoe moest mijn hele gezin inclusief honden daar nou inpassen? Ziek was ik er van. Zoveel geld uitgegeven. Niet meer terug te draaien en ik had nu echt een grote fout begaan. In mijn hoofd werd ‘De Rationeel Verstandige Keuze’ steeds lelijker en steeds kleiner. Gelukkig was hij redelijk waardevast. Ik zou het een poosje proberen en hem dan alsnog wegdoen.

Mijn ridder, als het gaat om autorijden, ging ‘De Rationeel Verstandige Keuze’ ophalen zodat ik mijn ‘Grote Groene Geldverslinder’ niet zelf hoefde achter te laten. Hij parkeerde onze nieuwe aanwinst voor de deur en als een hond besnuffelde ik het ding aan alle kanten. Wat in mijn gedachten tot een smurfenautootje was geworden bleek in werkelijkheid een normale gezinsauto. Zoon en ik sprongen er in en reden een stukje. We prezen de auto om zijn rijeigenschappen en noemden alle voordelen nog eens op. Zoonlief testte tot mijn ontzetting de remmen nog even bij het parkeren en we stootten beiden ons hoofd bij het uitstappen.

Glimlachend keek ik om naar ‘De Rationeel Verstandige Keuze’, verklaarde hem mijn onvoorwaardelijke liefde en vroeg me af hoe ik het toch in vredesnaam altijd weer voor elkaar krijg om mezelf zo gek te maken.

Rationeel Verstandige Keuze

Tags: , , , , , Permalink
Een reactie plaatsen

Middelbaar

Geplaatst door Scillie op 30 december 2012 in humor, Levensvragen, Scillie's observaties, Scillie's thoughts

Ontkennen, dat is over het algemeen mijn strategie, gewoon negeren. Flauwekul, geen zin in, ik doe er niet aan mee. De ellende is alleen, dat ik dat wel in mijn eentje kan beslissen maar dat de wereld om mij heen daar heel anders over denkt. Daar werd ik weer fijntjes met mijn neus op gedrukt toen ik deze maand jarig werd. Men ziet mij als ouder dan ik me voel. Het drong ineens tot mij door en raakte mij harder dan ik ooit van mijzelf verwacht had.

Het viel mij ineens op hoe erg het is. Op de radio hoorde ik een uitzending van 3FM waarbij verbaasd uitgeroepen werd: “Oooh! Er luistert iemand van VIJFTIG naar ons! Hoe is het mogelijk?” “Ja?” denk ik dan: “Hoezo?” Mag dat dan niet meer of zo?” Moet je als (bijna) vijftigjarige opeens naar een andere zender luisteren? Hoor je dan ineens bij omroep Max? Ben ik dan even blij dat ik nog twee jaar te gaan heb voordat het zover is!

De blik in de ogen bij mensen tot een jaar of vijfendertig zegt ook genoeg. Zo een blik van: “jij kunt wel denken dat je nog bij ons hoort maar je bent een oud wijf, of je wilt of niet”. Of minstens zo erg, dat ze er van uit gaan dat je als brave middelbare geboren bent of zo en dat zij pas cool en meeslepend leven. “Hé,” wil ik ze dan toeschreeuwen, “Done that, been there, hoor!” Maar doe dat maar zonder pathetisch over te komen.

Je zou er bijna van aan de botox gaan. Niet dat ik die rimpels zo erg vind maar wel dat men een bepaald gedrag bij mijn hangwangen verwacht. Gedrag waaraan ik weiger te voldoen. Niet uit een misplaatst gevoel van krampachtig jong blijven maar simpelweg omdat ik me niet middelbaar voel.

Het punt is dat leeftijd mij niets zegt. Niet alleen nu niet. Het heeft mij ook nooit iets gezegd toen ik nog piepjong was. Toen vond ik het al irritant dat ik niet serieus werd genomen puur en alleen door mijn leeftijd. Eigenlijk denk ik dat ik als dertiger geboren ben en dat ik dat altijd gebleven ben. Jong genoeg om nog af en toe volkomen debiel te doen en oud genoeg om verantwoordelijk in het leven te staan. Met zo nu en dan een uitschieter naar puberaal giechelen.

Als dat rare ouwe lijf nou maar eens mee wilde werken.

Tags: , , , , Permalink
Een reactie plaatsen

Lachen

Geplaatst door Scillie op 18 november 2012 in humor, Scillie's observaties, Scillie's thoughts

Maanden geleden had ik de kaartjes al besteld. Als groot bewonderaar van Nico Dijkshoorn was ik er als de kippen bij toen ik hoorde
dat hij naar mijn woonplaats kwam. Nico Dijkshoorn zou optreden met Ronald Giphart en The Hank Five. Wat ik er van moest verwachten wist ik eigenlijk niet zo goed maar ik verheugde mij op een leuke avond. Eindelijk was het zover. Het was op dezelfde dag als dat Sinterklaas het land in kwam maar ik dacht alleen maar: “Nico Dijkshoorn kom maar binnen met je knecht”.

Ik liep de zaal binnen van het mij zo bekende poppodium waar dit keer stoelen stonden. Op de voorste rij zat ik klaar om alles goed in mij op te kunnen nemen. De mannen kwamen het podium op. Het was nog even stil. Nico sprak zijn eerste woord en daar had je het. Twee rijen achter mij hoorde ik het geluid waar ik van wist dat het mij de hele avond zou irriteren. Dom gegiechel. Er was op dat ogenblik nog niets om te lachen. Niemand in de zaal kon nog weten waar het verhaal naar toe zou gaan maar de geit achter mij begon al te mekkeren. Het was de bedoeling om een bepaalde spanning op te bouwen maar nee, mevrouw had besloten te lachen die avond, dus zou ze lachen en wel vanaf de eerste seconde dat ze Nico Dijkshoorn in het oog kreeg. Dat bleef de hele avond zo. Op momenten dat de hele zaal in gespannen verwachting zat van wat er komen zou of momenten van ontroering hoorde je de lachzak ginnegappen. Naast de ongelooflijke irritatie voelde ik schaamte. Vreselijke plaatsvervangende schaamte voor de respectloosheid.

In alle oprechtheid vraag ik me af wat er in zo een type omgaat. Je hebt er volgens mij in elke zaal, bij elke cabaretvoorstelling wel één bij. Van die mensen die elk moment dat ze de artiest zien spontaan beginnen te proesten. Ze gieren het al uit voordat de beste man of vrouw nog maar de mond kan openen. Hoe voel je je daar nou bij als artiest? Ga je er van naast je schoenen lopen omdat je denkt dat je zo geweldig bent dat elke subtiele blik voldoende is om mensen te doen schateren? Of word je er juist onzeker van en vraag je je dan af wat het er eigenlijk allemaal nog toe doet wat je bedenkt.

De ergernis kreeg gelukkig niet de overhand en ik heb een geweldige avond gehad. De heren Giphart en Dijkshoorn waren goed op dreef. Het was een warme voorstelling die deze mannen duidelijk met veel plezier brengen en ik heb me echt stuk gelachen. Maar wel op de juiste momenten.

Tags: , , , , , Permalink
Een reactie plaatsen

Leuk

Geplaatst door Scillie op 11 november 2012 in Scillie's observaties

Alles moet altijd maar leuk zijn. Ons werk moet leuk, school moet leuk. We hebben een leuk huis, een leuke man of vrouw. Leuk! Ik maak me er zelf ook schuldig aan. Op de vraag: “bevalt je baan nog steeds,” antwoord ik steevast dat ik erg leuk werk heb en leuke collega’s. Maar het woord “leuk” begint me zo te irriteren. Ook nu ik het zo opschrijf valt het me op wat voor een stom woord het eigenlijk is. Zeg het maar eens een paar keer achter elkaar. Het lijkt best veel op jeuk en dat krijg ik er een beetje van.

Het hele idee er achter vind ik ook zo vervelend. Ik heb het letterlijk gehoord dat iemand zei: “bezuinigen okéééé maar het moet wel leuk blijven.” Leuk? Leuk? Bezuinigen is niet leuk. Als je bezuinigt blijft het niet leuk. Bezuinigen is noodzakelijk om de troep die we er met zijn allen van gemaakt hebben recht te trekken.

Werk? Werk is niet bedoeld om leuk te zijn. Werk is een zakelijke afspraak. Als je één van de gelukkigen bent die werkzaamheden doet die niet al te vervelend zijn of soms zelfs interessant of uitdagend dan ben je een bofkont. Ben je niet zo een mazzelaar? Bedenk dan maar dat er over de hele wereld heel veel mensen zijn die veel ergere dingen moeten doen. Of ze hebben geen werk en zouden dolgraag in jouw schoenen staan. Werkloos? Ga niet op zoek naar een leuke baan bij een leuke werkgever. Dat is er namelijk niet. Alles is per definitie wat je er zelf van maakt.

Voordat ik nou als een ouwe, cynische mopperpot overkom: ik bedoel het positief. Als je de eis laat vallen dat alles leuk moet zijn dan opent er zich een wereld aan mogelijkheden voor je. Dan kun je voldoening halen uit heel andere zaken die misschien wel veel boeiender zijn. Dan kun je bezuinigen opeens zien als iets waar je even doorheen moet maar dat je wel werkt aan een betere toekomst. Of dan kun je voldoening halen uit het feit dat je met het werk wat je doet toch maar mooi je eigen geld verdient. Of dat je wat je doet, zo goed mogelijk doet en schouderklopjes krijgt.

Mijn kinderen hebben bijbaantjes en nee, vakkenvullen en bordenwassen is niet leuk maar ze hebben wel geld genoeg om concerten te bezoeken, extra kleding te kopen, hun hobby’s te bekostigen en allerlei andere dingen er van te doen die ik niet voor hen zou kunnen betalen.

En dat is wél leuk.

Tags: , , , , , , , Permalink
1 reactie

Zweverig

Geplaatst door Scillie op 4 november 2012 in Levensvragen, Scillie's observaties, Scillie's thoughts

Op Facebook deelde ik laatst een boodschap van de Dalai Lama: “Er zijn twee soorten van geluk. Tijdelijk genot voornamelijk afkomstig van materieel comfort en een andere meer duurzame vorm van geluk wat het gevolg is van transformatie en ontwikkeling van de geest. De laatste vorm van geluk is superieur, want als we kalm en gelukkig zijn kunnen we gemakkelijker de ongemakken van het leven aan. Aan de andere kant, als onze geest onrustig is dan kunnen we nog zo veel bezitten maar zullen we nooit echt gelukkig zijn.”

Er werd door een kennis op gereageerd met de uitspraak dat het allemaal wat zweverig was. De zendeling in mij kwam spontaan naar boven en ik voelde de noodzaak om er een blog aan te wijden. Het leuke is namelijk dat het verre van zweverig is. Het is een simpele formule voor het leven waar je echt gelukkiger van wordt als je eenmaal doorhebt hoe het werkt. Het maakt daarbij niet uit wat je omstandigheden zijn. Je hebt niet altijd invloed op datgene wat je overkomt maar met een kalme geest doorsta je alles beter.

Hoe bereik je dan die getransformeerde, ontwikkelde en gekalmeerde geest? Dat is voor iedereen verschillend. Als eerste is het een voorwaarde dat je iets vindt waarmee je je gedachten tot rust kunt brengen. Wel een gezonde bezigheid natuurlijk, ik bedoel niet dat je je lam zuipt of blowt. Voor de één is dat dagelijks mediteren, voor de ander is dat even sporten na het werk. Er zijn veel manieren om dit voor elkaar te krijgen. Als je heel erg rustig wordt van tien minuten staren naar de vogeltjes buiten, hang dan vetbolletjes op en neem elke dag even de tijd om je gevederde vriendjes te bekijken. Persoonlijk word ik erg rustig als ik voldoende aan mijn creativiteit toe kom. Mijn gedachten zweven heerlijk alle kanten op als ik met mijn handen in de klei, marsepein of verf zit. Als het resultaat van mijn inspanningen goed is dan is dat mooi meegenomen maar het is niet het doel.

De tweede stap die je kunt zetten is een heel oud advies: tel tot tien. Elke keer als je boos of verdrietig bent of op één of andere manier negatieve gevoelens krijgt. Wacht met reageren. Vraag jezelf af waarom dat gebeurt, of het terecht is dat je die gevoelens hebt en hoe je die gevoelens kunt leiden zodat je de baas wordt over je gevoelens en gedachten. Dat lukt niet altijd en met deuren slaan lucht ook wel eens op maar je zult merken dat het uiteindelijk constructiever is als je minder explosief reageert.

En verder: wees lief! Het is fijn om een positief en aardig mens te zijn. Train jezelf er in om elke dag iets leuks te doen voor iemand anders. Het hoeft nauwelijks tijd en energie te kosten en je krijgt er veel voor terug. Het zit niet in grote daden  maar in een oprecht geïnteresseerde vraag, een schouderklopje of met een glimlach iemand een welgemeend goedemorgen wensen. Wereldvrede is wat ambitieus maar je maakt je eigen leven en dat van de mensen om je heen een klein beetje mooier.

Tags: , , , , , , , , , , , , Permalink
Een reactie plaatsen

Sokken

Geplaatst door Scillie op 30 september 2012 in gezin, humor, Scillie's observaties, Scillie's thoughts

Iedereen die regelmatig de was van een gezin doet kent ze. Sokken waar er op onverklaarbare wijze altijd maar één van lijkt te bestaan.

Eerst dacht ik nog dat het aan mijn eigen chaotische huishouden lag maar bij navraag bleken zelfs de grootste netterikken die ik ken een soortgelijk hoopje voettextiel te hebben liggen. Liefkozend heb ik ze een naam gegeven: “The lost socks”. Ze hebben ook een eigen plekje in huis gekregen zodat ik me er niet aan hoef te ergeren dat ze steeds in de weg liggen. Op een plankje naast wat hobbyspullen liggen ze gezellig te wachten tot één van hen zijn partner terugkrijgt. Soms gebeurt dat, dan lag er gewoon één een poosje onder een bed, op een plekje waar je nu eenmaal niet iedere week met de stofzuiger komt. Soms kan ik ineens een hele stapel met elkaar verenigen. Dat is in het geval mijn zoon damesbezoek krijgt en besluit zijn kamer op te ruimen.

Er zijn er ook bij die al heel lang liggen. Tegen beter weten in blijf ik hopen dat ik het andere exemplaar terugvind. Het lukt me maar niet om ze weg te gooien. Ik weet namelijk zeker dat als ik dat wel doe, dat ik dan opeens de andere tegenkom en dan zit ik daar weer mee. Want dan ben ik misschien vergeten dat ik die ene al had weggegooid.

Bovendien: hoe doen ze het? Over het algemeen is de cyclus dat je je sokken ’s avonds uittrekt, ze in de wasmand gooit, je wast ze, vouwt ze samen en doet ze vervolgens weer aan je voeten. Waar gaat het dan mis? Nou is de stap van onderdanen naar wasmand niet voor iedereen even logisch maar dan nog. Voor elke plek in huis is er een moment dat je er komt en de sokken tegen zou kunnen komen. Hoe kunnen ze dan zo van de aardbodem verdwijnen dat je ze nooit meer terug ziet?

Ze zullen wel liggen op dezelfde onbereikbare plaats als waar mijn leuke armbandje ligt wat ik van mijn lief gekregen had en korte tijd later nooit meer gezien heb. Of naast dat ene boek waarvan ik niet meer weet of ik het nou uitgeleend heb. Of bij die ene handige kurkentrekker die al jaren op hetzelfde plekje lag maar nu ineens opgelost lijkt. Of in hetzelfde zwarte gat waar alle andere spullen liggen die ik in de loop van mijn leven ben kwijtgeraakt en waarvan ik zeker weet dat ze ergens in huis moeten zijn. Om gek van te worden.

Toch heeft het ook wel iets als je tussen de wekelijkse zestig sokken, er opeens eentje tegenkomt, waarvan je de wederhelft al als eeuwige eenzame had bestempeld. Dat draagt toch anders, de eerstvolgende keer dat je ze aan doet.

Tags: , , , , , Permalink
2 reacties

Het lijden wat men vreest

Geplaatst door Scillie op 23 september 2012 in gezin, Scillie's observaties, Scillie's thoughts

Al eerder heb ik mijn grote voorstellingsvermogen genoemd. Dat komt, ik ben een beelddenker. Ik denk in complete filmpjes. Dat schijnt niet iedereen te doen en daar put ik veel voordeel uit. Het bepaalt voor een groot deel mijn creativiteit. Als ik een lap zie dan zie ik in één flits wat voor een kleding er van gemaakt zou kunnen worden en hoe ik het zou moeten aanpakken. Geef mij een thema voor een taart en ik zie complete Hollywood films aan mij voorbij trekken. Of mijn handen uiteindelijk kunnen vertalen wat er zich in mijn fantasie afspeelt is een tweede. Het leidt ook wel eens tot grootheidswaanzin en dan moet ik weer eens toegeven dat ik toch niet zo geweldig ben als ik zelf wel dacht.

Het levert mij ook op dat ik snel de humor ergens van in kan zien. Op mijn werk stuurde een collega mij de volgende melding: “Ik zit vast in de computer en krijg een blauw scherm.” Direct zag ik in gedachten de vrouw, wild met haar armen zwaaiend, tot haar middel in een azuurblauw beeldscherm vastzitten. Alsof ze in drijfzand was weggezonken.

Soms is het vervelend. Vooral als ik me voorstel wat er voor verschrikkelijke dingen met mijn liefsten zouden kunnen gebeuren. Meer dan eens heb ik mijzelf daarmee tot aan het randje van wanhoop gekregen. Omdat ik bij wijze van spreken in mijn hoofd al de begrafenis van iemand aan het regelen was terwijl de persoon in kwestie slechts een half uurtje later dan normaal was.

Tegenwoordig kan ik mijzelf gelukkig tot de orde roepen. Noem het levenservaring of voortschrijdend inzicht door kennis maar ik bedacht op een dag dat ik zo wel heel veel kostbare tijd verspilde. Tijd waarin nog niets aan de hand was en ik dus naar hartenlust onbezorgd kon zijn. Het leven is nu en hier. Wat er je de volgende seconde te wachten staat weet je niet. Waarom zou je dan de seconde waar je nu in leeft verpesten met gedachten aan nare dingen? Want ook al krijg je met iets vreselijks te maken. Had je het dan kunnen voorkomen door er ver van tevoren angstig voor te zijn? Kun je voorkomen dat je partner bij je weggaat door continue jaloers te zijn? Kun je dood en verderf ver van je vandaan houden door er steeds maar over te piekeren? Nee, dus.

Er zijn vele goeroes en filosofen die over dit onderwerp hebben geschreven en ik heb er een aantal boeken over gelezen maar eigenlijk was dat niet nodig. Ik blijk van een groot filosoof af te stammen. Mijn opa, wie ik helaas niet gekend heb, zei het al: “Een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest.”

Tags: , , , , , , , , , Permalink
Een reactie plaatsen

Geluk is broos

Geplaatst door Scillie op 15 september 2012 in gezin, Relatie, Scillie's observaties

Geluk is broos. Dat werd mij de laatste tijd weer eens haarfijn duidelijk gemaakt. Aan lange relaties van een aantal lieverds uit mijn omgeving kwam een einde. Met alle partijen had ik heel veel medelijden want of je nu de handdoek in de ring gooit, of je bent degene die hem opvangt, beide moeten een nare tijd door. Als buitenstaander kun je alleen maar een luisterend oor zijn.

Als het een relatie betreft waarbij één van beide een vervelend persoon is dan is het niet zo moeilijk. Draag je beide een warm hart toe dan word je heen en weer geslingerd met je gevoelens en doet het vooral pijn. Het doet pijn om zoveel verdriet te zien.

Dat geluk broos is besefte mijn lief ook weer eens. Niet dat ik plannen had om hem te verlaten. Integendeel: we klampen ons aan elkaar vast als bange aapjes, blij dat we elkaar nog lief vinden. De kinderen en ik hadden aan zijn hoofd gezeurd dat hij toch echt eens een gehoortest moest laten doen. De test wees uit wat wij al heel lang wisten. Hij hoort slecht met één oor in een bepaald gebied met middentonen waar gek genoeg precies mijn stem binnen valt. Je gaat je dan toch afvragen of het toeval is of het resultaat van jarenlange training.

Het werd nodig gevonden om met een MRI te kijken of er misschien iets op de gehoorzenuw drukte. De ochtend van de uitslag kwam hij terug met gebak voor bij de koffie want, zo zei hij: “Stel dat ze ontdekken dat je een ei in je hoofd hebt, dan houdt alles toch op?”

We hebben het die dag gevierd dat er niets in zijn hoofd zit wat er niet hoort. Dan maar af en toe wat minder horen. Wat geeft het. We passen ons wel aan. Dus als je mij ineens een octaaf hoger hoort praten dan weet je waar het aan ligt.

Hij had helemaal gelijk wat betreft het vieren. Wat betreft het gebak trouwens ook. Niet dat je dat elke dag moet eten. Je kunt ook een denkbeeldig gebakje nemen. Om het leven te vieren zolang alles nog goed is, zolang je nog van elkaar houdt en iedereen om je heen gezond is.

Tags: , , , , , Permalink
Een reactie plaatsen

Kamperen

Geplaatst door Scillie op 26 augustus 2012 in gezin, humor, Scillie's observaties

Ook dit jaar ben ik weer met mijn gezin gaan kamperen. In een gemakkelijk op te zetten tent. Want, zo hadden wij vorig jaar besloten. Het moest allemaal makkelijker, primitiever en met minder bagage. Er zit een grens aan wat je in een auto kwijt kan en die grens zoeken we graag op om er elk jaar weer net niet overheen te gaan. Zo gaan we niet alleen letterlijk grenzen over maar verleggen wij onze grenzen en lopen we automatisch tegen grenzen aan.

De grens van het primitieve heb ik nu denk ik wel bereikt. Na jaren het te hebben tegengehouden lig ik nu met mijn krakkemikkige lijf op een zelf-opblazend matje in plaats van een ook al niet comfortabel luchtbed. Wel een beter en duurder matje dan de rest van het gezin (wat mijn dochter mij graag en vaak verwijtend voor houdt) maar ik vind dat ik dat best verdien.

Na drie weken in en uit een tent kruipen, mijn onderbroek liggend op een dun matje te moeten aantrekken en me te moeten ontlasten en wassen te midden van spinnen, krekels en het aangekoekte vuil van de vele voorgaande kampeerders is mijn grens wat betreft de tijdspanne dat er gekampeerd wordt dan ook bereikt. Het moet wel leuk blijven.

Als ik menigeen vertel dat ik kampeer wordt ik meestal aangekeken met een mengeling van bewondering en spot. “Kampéér jij? O, mij niet gezien. Verschrikkelijk!”. Aanleiding dus om weer diep in mijn zielenroerselen te kijken waarom ik dat eigenlijk doe. Waar een ander zich een paar weken in een duur all-inclusive resort in een ver land laat verwennen, ga ik juist helemaal terug naar het meest basale. De luxe hotelgast pakt slechts een koffertje met zwembroek in en ik sta een dag te buffelen om alles weer te verzamelen en zo klein mogelijk ingepakt te krijgen.

Dus waarom doe ik het mezelf aan? Ik word er een beter mens van. De eerste dagen ben ik nog de opgedraaide perfectionist die elk beestje ongenadig de tentdeur wijst onder het uitroepen van een welgemeend “Huuu” en houd ik de binnentent angstvallig dicht. Naarmate de vakantie vordert kijk ik flegmatiek als een volgevreten kat naar de zoveelste dikke spin die voorbij wandelt. Zo zijn er wel meer dingen waar ik mij aan het eind van de vakantie niet meer zo druk om maak: een T-shirt met een vlekje, drinken uit hetzelfde kopje als gisteravond, koud douchen of de tandpasta vlekken van de ander campingbewoners op de wastafel? Who cares! Heb ik thuis een fijn gasfornuis tot mijn beschikking met 6 pitten en een oven waar met gemak twee flinke pizza’s naast elkaar kunnen liggen? Op de camping weet ik de lekkerste maaltijden klaar te maken op slechts twee branders.

Kom ik thuis, dan ben ik overgelukkig met mijn eigen badkamer, die ook niet altijd even schoon is maar dan is het wel ons eigen vuil. Ik loop mijn keuken binnen, streel mijn mooie zwarte, gladde aanrecht en fijne fornuis en zie hoe geweldig het in plaats van al het werk wat ik er aan heb.

Kortom, kamperen zet voor mij alles weer in perspectief. Ik zie hoe bevoorrecht ik ben en zeur niet meer over kleinigheden. Na een vakantie kan ik weer lachen om dat gespannen elastiekje wat ik vóór die tijd was. Bovenal heb ik dan eenentwintig dagen in constante aanwezigheid van mijn liefsten mogen doorbrengen.

Volgend jaar weer graag.

Tags: , , , , , , , , , , Permalink